Reklama

Kajakiem z Krakowa do Bałtyku

Niedziela Ogólnopolska 35/2009, str. 36

„Chwała na wysokości Bogu” - dopłynęliśmy! Ks. Piotr w geście radości na kilka chwil przed zakończeniem spływu
Ks. Andrzej Caputa

„Chwała na wysokości Bogu” - dopłynęliśmy! Ks. Piotr w geście radości na kilka chwil przed zakończeniem spływu<br>Ks. Andrzej Caputa

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Zamiast zakończenia

Niezapomniany i wspaniały był ten nasz kajakowy spływ Wisłą - królową polskich rzek - z Krakowa do Gdańska! To takie trochę szaleństwo - 900 km pokonać w ciągu 15 dni w lipcu, który w Polsce lubi być deszczowy i czasem powodziowy. I tego się najbardziej obawiałem. Dodając do tego niezbyt dobre nastawienie psychiczne, z trudem szykowałem się do tej wyprawy.
Ależ to była walka z kilometrami, ze znużeniem, ze snem i… z myślami! Wyzwanie, które wzmagało bicie serca i rozbudzało ciekawość Polski od tej mało znanej strony - od rzeki. Nie wspomnę już o swoistej męskiej ambicji dokonania czegoś, co jest udziałem niewielu.
Płynęliśmy z Piotrem razem, ale tak trochę osobno - inny styl wiosłowania sprawiał, że często mieliśmy jedynie kontakt wzrokowy, na pogaduszki więc w czasie pływania nie było szans. Ciapkać wiosłami to sobie można na Biebrzy, ale nie na Wiśle. Stąd te 15 dni wycisnęło w mojej pamięci obraz czerwonego przodu mojego kajaka z piórem jakiegoś ptaka, rytmikę wiosłowania według czasu pacierzy różańcowych, izolację od cywilizowanego świata i wtopienie się w scenerię przepięknej przyrody wokół rzeki, która w ogólnie pojętym korycie płynęła jakby kilkoma osobnymi rzekami. Jakiż to był kosmiczny widok, gdy zwracałem się do mojego towarzysza drogi, a on szedł sobie na środku Wisły, ciągnąc kajak, jak opornego pieska na smyczy! Za chwilę musiałem robić to samo, gdyż źle wyczułem nurt i wpłynąłem na mieliznę.
Oczywiście, w mojej pamięci zapisała się również nutka strachu: przed nieznanym, które wyłoni się za kolejnym zakrętem rzeki; przed zdradliwym dnem piaszczystej Wisły, gdy wpadaliśmy na mieliznę i trzeba było wyjść z kajaka na środku rzeki; przed ogromem posępnych elektrowni, które mijaliśmy, np. tej w Połańcu, która do dziś śni mi się koszmarem; przed komarami, które nie pozwalały cieszyć się wieczorami i odpoczynkiem na piaszczystych wysepkach w leżaczku, z kubkiem pysznej kawy; przed wysoką falą na Zalewie Płockim i przy ujściu Wisły… Niepokój wzmagał ogrom rzeki, która po wiosennej powodzi zostawiła swoje ślady zniszczenia 2-3 metry wyżej od naszych głów, na drzewach - a my na dole samotni na małych, bezludnych wysepkach. Koncentracją tego niepokoju był ohydny, psychodeliczny - no właśnie, jak to nazwać? - szyderczy skrzekośmiech rybitw, które na dodatek zaczęły nas pewnego razu atakować, gdy wpłynęliśmy na ich teren. Do tego katastroficzny obraz wysp kormoranów - kikuty drzew bez jednego listka i setki wielkich ptaków, które zamieniły wyspę w kolejne ptasie szambo.
Ale uwaga - nie piszę tego, żeby Czytelnika zniechęcić! To jest prawda przeżyć, bo inaczej obraz spływu byłby nieprawdziwy, cukierkowaty. Wisła jest piękną rzeką! Żeby jeszcze poprawiła się czystość wody! Ekolodzy powinni trochę popływać kajakami, a nie tylko wisieć na drzewach! Wisła mogłaby stać się przepięknym szlakiem kajakowym Europy, który ściągnąłby wielu zapaleńców szukających odpoczynku, przyrody i ciszy.
Najpiękniejszy odcinek Wisły to, według mnie, szlak od Sandomierza do Warszawy i później jeszcze za Warszawą, do Zalewu Płockiego. Tuż za Krakowem było nieco nudno, bo rzeka była jeszcze mała i dosyć mocno zanieczyszczona - ale nieustanne zakola, kamienne wały i setki rybaków po obu stronach dodawały jej uroku. Później natomiast to prawdziwa rewelacja! Setki piaszczystych wysepek, na których człowiek może czuć się jak Robinson Crusoe. A piasek - niespotykany: żółciutki i drobny niemalże jak mąka! Wiele z tych wysp to „wytwór rzeczny jednosezonowy”, więc można śmiało powiedzieć, że prócz nas nikt tam wcześniej nie był i… już nie będzie. Opracowałem nawet taki swoisty rytuał pożegnania wysepki-hotelu...
Przepięknym miejscem jest ujście Sanu - do dzisiaj nie wiem, dlaczego to San wpada do Wisły, a nie Wisła do Sanu. Patrząc okiem laika, to raczej San wydaje się być rzeką dominującą. Mieliśmy niepowtarzalną okazję widzieć pewnego Kanadyjczyka polskiego pochodzenia, który właśnie tam, po kolana w wodzie wideł Sanu i Wisły, przeżywał bitwę ze Szwedami, czytając sobie jakby nigdy nic „Trylogię” Sienkiewicza i opis bitwy stoczonej przed kilkuset laty w tym właśnie miejscu.
Śliczne są mosty, szczególnie kolejowe, kiedy się pod nimi przepływa. Nie te oszczędnokomunistyczne, nijakie, bez duszy, ale te przedwojenne, stalowe, które z daleka wyglądają jak szydełkowe koronki, a z bliska przytłaczają ogromem żelaza. Okazuje się, że na Wiśle mostów jest naprawdę niewiele.
Najwięcej siły miałem wieczorem - nie rano. Pierwsze godziny pływania to był dla mnie fizyczny koszmar. Wieczorem, przy pięknych zachodach słońca, czułem się jak żaglówka płynąca siłą wiatru. Kilkanaście rodzajów fal i każda inna, niepowtarzalna, rozświetlone słońcem krople wody spadające z wioseł, malarski obraz rytmicznie wiosłującego kajakarza - mojego przyjaciela zlewającego się z czerwoną kulą zachodzącego słońca - oto niezatarte obrazy z każdego wieczoru naszego rajdu.
Codziennie widzieliśmy przed sobą jakiś horyzont drzew, zarośli, zabudowań, aż pewnego dnia ta linia horyzontu została przerwana. Zobaczyliśmy morze (ściślej mówiąc - Zatokę Gdańską) i płynęliśmy jeden obok drugiego, jak dwaj zwycięzcy, w ten bezkres, gdzie błękitne niebo zlewało się z błękitem wody. W duszy pojawiło się wtedy poczucie szczęścia, które zostaje w pamięci już na całe życie. Do dzisiaj to piękne uczucie noszę w sobie jako ładunek energii i siły życia, którym podzieliła się z nami Wisła - królowa. Rzeka, która - nieustannie plugawiona przez człowieka - wciąż się oczyszcza i wciąż od wieków tak samo i co roku inaczej płynie od gór do morza. W tym misterium płynięcia wielkiej rzeki mieliśmy swój ułamek czasu.

KONIEC

Wkrótce w formie książkowej zostanie opublikowana pełna wersja opisu spływu kajakowego z Krakowa do Gdańska, którego bohaterami są ks. Piotr Gąsior i ks. Andrzej Caputa.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2009-12-31 00:00

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bł. Imelda Lambertini. Patronka dzieci pierwszokomunijnych

Niedziela Ogólnopolska 23/2012, str. 26

[ TEMATY ]

Pierwsza Komunia św.

święci

pl.wikipedia.org

Imelda Lambertini

Imelda Lambertini

Dwunastoletnia dziewczynka żyjąca w XIV wieku w Italii - bł. Imelda Lambertini jest patronką dzieci pierwszokomunijnych, a także patronką wszystkich dzieci i młodzieży. Dawne modlitwy nie bez powodu nadają jej miano „adwokatki dzieciństwa”. Jej proste życie, związane z Eucharystią, ale nie tylko, niesie ogromnie ważne przesłanie dla świata XXI wieku.

Imelda urodziła się ok. 1320 r. w Bolonii, w hrabiowskiej rodzinie Lambertinich, jednej z najbardziej wpływowych rodzin w ówczesnej Italii. Prawdopodobnie nie miała jeszcze ukończonego 10. roku życia, gdy wyprosiła u rodziców pozwolenie na wstąpienie do klauzurowego klasztoru Sióstr Dominikanek. Imelda od najmłodszych lat pragnęła przyjąć Pana Jezusa do swojego serca. Żaden człowiek nie miał jednak możliwości spełnić tego marzenia ze względu na jej młody wiek. Mógł to uczynić jedynie sam Jezus: i On sam w cudowny sposób przyszedł do małej Imeldy pod postacią Chleba Eucharystycznego. Gdy sama modliła się po Mszy św. konwentualnej w chórze zakonnym, przy sklepieniu ukazała się jej Święta Hostia. Współsiostry, zafascynowane niezwykłym światłem i zapachem, widząc, że dzieje się Boży cud, posłały po kapelana. Hostia łagodnie opadła na patenę i kapłan swymi konsekrowanymi dłońmi udzielił klęczącemu dziecku Pierwszej Komunii św. Był to dzień 12 maja 1333 r. Z powodu wielkiego pragnienia dziewczynki przystąpienia do Pierwszej Komunii św., pod koniec XIX wieku Stolica Apostolska beatyfikowanej już Imeldzie Lambertini przyznała oficjalny tytuł patronki dzieci pierwszokomunijnych. Patronat ten potwierdził w 1910 r. św. papież Pius X.
CZYTAJ DALEJ

Nic nie powstrzyma Jezusa przed uratowaniem tych, którzy stali Mu się tak bliscy

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Adobe Stock

Rozważania do Ewangelii J 10, 1-10.

Poniedziałek, 12 maja. Dzień Powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Nereusza i Achillesa albo wspomnienie św. Pankracego, męczennika
CZYTAJ DALEJ

Debata: Ostatnia konfrontacja kandydatów przed pierwszą turą wyborów

2025-05-12 20:00

[ TEMATY ]

debata

debata prezydencka

PAP

W poniedziałek o godz. 20 rozpocznie się debata prezydencka TVP, której współorganizatorami są TVN i Polsat, ostatnia przed I turą wyborów. Mają w niej wziąć udział wszyscy kandydaci. Przed debatą pojawiły się kontrowersje dotyczące składu prowadzących i losowania kolejności odpowiedzi.

Udział w poniedziałkowej debacie potwierdziło 13 kandydatów na prezydenta, czyli wszyscy zarejestrowani przez PKW pretendenci do tego urzędu. Debatę poprowadzą: Dorota Wysocka-Schnepf (TVP), Radomir Wit (TVN24) oraz Piotr Witwicki (Polsat News).
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję