Reklama

Wielkopostne dzieła Caritas

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Czas Wielkiego Postu wiąże się w misji Kościoła z pracą nad sobą, umartwieniem, doskonaleniem swego człowieczeństwa, wewnętrzną przemianą. Służyć temu mają różnorodne wymiary pracy ascetycznej podejmowanej w szerokim zakresie posługi duszpasterskiej. W cały ten wielkopostny nurt wpisuje się także działalność grup Caritas, z całym bogatym programem inicjatyw służących dobremu przeżyciu Tajemnicy Paschalnej.
Tradycyjnie już Parafialne Zespoły Caritas rozprowadzać będą przez cały okres Wielkiego Postu znane nam atrybuty świąt wielkanocnych. Należą do nich świece wielkanocne, cukrowe baranki, kartki świąteczne, a w Wielkim Tygodniu małe chlebki, które wkładamy do koszyka ze „święconką”, a następnie dzielimy się nimi przy świątecznym śniadaniu. Jak nas poinformował ks. Maciej Szmuc, dyrektor Caritas Archidiecezji, w tym roku rozprowadzonych będzie przeszło 35 tys. świec wielkanocnych. Zdobywają one sobie coraz większe uznanie, choć oczywiście trudno im konkurować z wigilijnymi, których sprzedano 95 tys. Cenione są także chlebki, dość misternie wykonane i tak przygotowane, by nie straciły swej wartości odżywczej przez kilka dni. Jednak najpoważniejszym dziełem, przed którym stają całe zastępy wolontariuszy, jest tzw. jałmużna wielkopostna, a dokładniej rzecz biorąc skarbonki wielkopostne. Z ich ideą zapoznały się już od kilku lat dzieci szkolne, gdyż to wśród nich były z początku rozprowadzane. W tym roku diametralnie zmienia się główna idea skarbonki. Otóż otrzymają je rodziny z terenu parafii, by przez cały Wielki Post wrzucać do nich właśnie jałmużnę wielkopostną. Te wdowie grosiki zbierane mają być na konkretny cel, który wybiorą członkowie grup Caritas. Ideą jest myśl, by wspomóc w jak największym zakresie leczenie lub rehabilitację znanej wszystkim w parafii osoby. „Naszym powołaniem jest miłość” - głosi hasło wypisane na skarbonce, zaczerpnięte z encykliki Ojca Świętego Benedykta XVI „Deus caritas est”, rozwinięte w ważnych słowach „przypowieść o dobrym Samarytaninie pozostaje kryterium miary, nakłada powszechność miłości, która kieruje się ku potrzebującemu, spotkanemu przypadkiem. Kimkolwiek on jest. Obok tego uniwersalnego przykazania miłości istnieje również konieczność specyficznie eklezjalna - mianowicie, by w kościele jako rodzinie żaden z jej członków nie cierpiał, gdy jest w potrzebie, a zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim!”. Zebrane ofiary uroczyście zostaną wsypane do jednej skarbony podczas Liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek, przeliczone i przekazane na wsparcie tej wybranej osoby. Caritas Archidiecezji tą drogą bardzo serdecznie apeluje o wrażliwość serc i liczne uczestnictwo w tej niezwykłej akcji. Tak często spotykamy się z prośbami o pomoc kierowanymi przez chorych. Tutaj, możemy we własnej parafii wspomóc i to bardzo kogoś, kogo znamy, a kogo nie stać na kosztowne leczenie. Dlatego jak najliczniej weźmy do naszych rodzin rozdawane w kościołach skarbonki i nie szczędźmy ofiarności, która będzie dowodem miłości do bliźniego.
Przy okazji warto dodać, że nadal trwa akcja pod hasłem Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej. Najbiedniejsze osoby z naszej diecezji systematycznie otrzymują wsparcie w postaci żywności (mąka, cukier, ryż, kasza, mleko w proszku), która jest dla nich kolosalnym wsparciem w czasem niezwykle skomplikowanej sytuacji życiowej. Akcja finansowana jest przez Unię Europejską i kierowana jest do nowych członków Wspólnoty, tak, aby zniwelować istniejące jeszcze bariery socjalne i ekonomiczne. Dystrybucją zajmują się parafialne zespoły po rozpoznaniu prawdziwych potrzeb rodzin. Kolejna seria pomocy rusza właśnie obecnie i niewątpliwie przyczyni się do godnego przeżycia Świąt Wielkanocnych przez niejedną biedną rodzinę.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2007-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papież zachęca, by cierpienie sprawiało rozwój człowieka

2025-04-06 12:37

[ TEMATY ]

Watykan

papież Franciszek

Jubileusz 2025

Jubileusz Chorych

Włodzimierz Rędzioch

„Nie wykluczajmy cierpienia z naszych środowisk. Uczyńmy z niego raczej okazję do wspólnego wzrastania, aby pielęgnować nadzieję dzięki miłości, którą Bóg jako pierwszy rozlał w sercach naszych” - zaapelował Ojciec Święty do chorych i pracowników służby zdrowia. Przybyli oni do Rzymu na swe uroczystości jubileuszowe. Przygotowaną przez Franciszka homilię odczytał proprefekt Dykasterii do spraw Ewangelizacji, abp Rino Fisichella.

„Oto Ja dokonuję rzeczy nowej; pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?” (Iz 43, 19). Są to słowa, które Bóg, za pośrednictwem proroka Izajasza, kieruje do ludu Izraela będącego na wygnaniu w Babilonie. Dla Izraelitów jest to trudny okres, wydaje się, że wszystko zostało stracone. Jerozolima została zdobyta i spustoszona przez żołnierzy króla Nabuchodonozora II, a wygnanemu ludowi nic nie pozostało. Perspektywa wydaje się być zamknięta, przyszłość mroczna, wszelka nadzieja zniweczona. Wszystko może skłaniać wygnańców do załamania się, do gorzkiej rezygnacji, do poczucia, że nie są już błogosławieni przez Boga.
CZYTAJ DALEJ

Zasłonięty krzyż - symbol żalu i pokuty grzesznika

Niedziela łowicka 11/2005

[ TEMATY ]

Niedziela

krzyż

Wielki Post

Karol Porwich/Niedziela

Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów. Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek. Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
CZYTAJ DALEJ

Głos Boga jest pierwszym źródłem życia

„Córka Głosu” – pod takim hasłem w sanktuarium w Otyniu odbyło się wielkopostne czuwanie dla kobiet.

Był czas na konferencję, modlitwę wstawienniczą, adorację Najświętszego Sakramentu i oczywiście Eucharystię. Czuwanie, które odbyło się 5 kwietnia, poprowadziła Wspólnota Ewangelizacyjna „Syjon” wraz z zespołem, a konferencję skierowaną do pań, które wyjątkowo licznie przybyły tego dnia na spotkanie, wygłosiła Justyna Wojtaszewska. Liderka wspólnoty podzieliła się w nim osobistym doświadczeniem swojego życia. – Konferencja jest zbudowana na moim świadectwie życia kobiety, która doświadczyła nawrócenia przez słowo Boże i która każdego dnia, kiedy to słowo otwiera, zmienia przez to swoją rzeczywistość. Składając swoje świadectwo chciałam zaprosić kobiety naszego Kościoła katolickiego do wejścia na tą drogę, żeby nauczyć się życia ze słowem Bożym i tak to spotkanie dzisiaj przygotowaliśmy, żeby kobiety poszły dalej i dały się zaprosić w tą zamianę: przestały analizować, zamartwiać się, tylko, żeby uczyły się tego, że głos Boga jest pierwszym źródłem życia, z którego czerpiemy każdego dnia. Taki jest zamysł tego spotkania, dlatego nazywa się ono „Córka Głosu” – mówi liderka Wspólnoty Ewangelizacyjnej „Syjon”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję