Reklama

Iskra (8)

Kto Cię wymaluje?

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ks. Michał Sopoćko, choć nie był w pełni przekonany, co do nadprzyrodzoności objawień s. Faustyny, jednak wiedziony ciekawością, postanowił zająć się sprawą malowania obrazu Miłosierdzia Bożego. Sporządzenia wizerunku podjął się wileński artysta, mieszkający w tej samej kamienicy, co ks. Sopoćko - Eugeniusz Kazimirowski. Był to malarz przeciętny, ale względy praktyczne przemawiały za tym, aby on wykonał tę osobliwą pracę. Od 2 stycznia 1934 r. s. Faustyna regularnie w każdą sobotę, a czasem jeszcze w inny dzień tygodnia szła z przełożoną - s. Ireną, później zaś z s. Borgią Tichy - na Mszę św. do Ostrej Bramy, a następnie na Rossę, do mieszkania ks. Sopoćki. Przełożona pozostawała w mieszkaniu kapłana, a s. Faustyna udawała się do artysty, by kierować jego pędzlem. Malowidło nie było jednak tak piękne, jak pragnęła Sekretarka Bożego Miłosierdzia. Widząc niedoskonałość poczynań artysty, po jednej wizycie w pracowni poszła do kaplicy i bardzo płakała; mówiła wówczas: Kto Cię wymaluje tak pięknym, jakim jesteś? Wtedy usłyszała głos: „Nie w piękności farby, ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej”.
Wreszcie po półrocznej pracy dzieło zostało ukończone. Ks. Sopoćko wypłacił artyście honorarium i zabrał obraz do swojego mieszkania, by następnie zawiesić go w ciemnym korytarzu klasztoru sióstr bernardynek, przy kościele św. Michała, gdzie pełnił funkcję rektora. S. Faustyna nie była zadowolona, iż wizerunek, który miał być czczony na całym świecie, znalazł się za zakonną klauzurą, gdzie nikt nie mógł go zobaczyć.
Dnia 29 marca 1934 r. - w Wielki Czwartek - s. Faustyna złożyła siebie w dobrowolnej ofierze za nawrócenie grzeszników, a zwłaszcza tych, którzy stracili ufność w Boże Miłosierdzie. Z całkowitym poddaniem się woli Bożej wyraziła gotowość przyjęcia wszelkich cierpień, lęków i doświadczeń, jakie są udziałem grzeszników, a równocześnie oddania wszystkich pociech wynikających z obcowania z Bogiem.
W Wilnie s. Faustyna pełniła obowiązki ogrodniczki. Choć niewiele znała się na tej pracy, poprzez gorliwe wypełnianie obowiązków, a zarazem doskonalenie swych umiejętności, osiągała wspaniałe rezultaty. Kiedy raz s. Felicja, widząc trudności s. Faustyny w pracy, zapytała ją, jak sobie radzi w ogrodzie; ta odpowiedziała: - Mnie wszędzie dobrze, gdzie mnie wola Boża postawi. Posłuszeństwo przełożonym i miłość, z jaką wykonywała swą pracę, czyniła rzeczywistością, to co dla innych było niemożliwe. Gdy jednego dnia matka generalna oprowadzała po klasztorze gości z wyższych sfer rządowych, usłyszała słowa jednej kobiety: - Ależ tu siostry mają widocznie ogrodniczkę specjalistkę.
Pracując w ogrodzie - poprzez owoce swej pracy - chciała sprawić radość Panu Jezusowi i bliźnim. Zawsze najpiękniejsze kwiaty, jakie wyhodowała, zanosiła na ołtarz. Siostry budowały się widząc, z jaką radością i dziecięcą prostotą składała te kwiaty dla swego Oblubieńca. S. Fabiana wspominała, że jednego dnia s. Faustyna przyniosła do Bożego żłóbka świeżo rozkwitniętą białą prymulkę, postawiła ją i odeszła. Roślina spadła jednak na ziemię z półtorametrowej wysokości, lecz ani doniczka nie rozbiła się, ani ziemia się nie rozsypała, ani kwiat się nie uszkodził. Inna siostra pamiętała, iż największą przyjemnością było dla s. Faustyny, gdy mogła pierwsze owoce, dojrzałe w ogrodzie, zanieść matce przełożonej i ks. kapelanowi.
Dnia 26 października 1934 r. s. Faustyna wracając wieczorem z kilkoma dziewczętami z wileńskiego ogrodu na kolację nagle ujrzała nad kaplicą Pana Jezusa w postaci, w jakiej objawił się przed laty w Płocku. Dwa promienie wychodzące z Serca Bożego ogarnęły kaplicę, klasztor, a następnie rozeszły się na Wilno i cały świat. Jedna z wychowanek zaobserwowała to niezwyczajne zjawisko - ujrzała dwa promienie - blady i czerwony, ale postaci Pana Jezusa nie widziała.

Wobec nieba i ziemi, wobec wszystkich chórów anielskich, wobec Najświętszej Maryi Panny, wobec wszystkich Mocy niebieskich oświadczam Bogu w Trójcy Jedynemu, że dziś w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem, Odkupicielem dusz, składam dobrowolnie z siebie ofiarę za nawrócenie grzeszników, a szczególnie za te dusze, które straciły nadzieję w miłosierdzie Boże. Ofiara ta polega na tym, że przyjmuję [z] zupełnym poddaniem się woli Bożej wszystkie cierpienia i lęki, i trwogi, jakimi są napełnieni grzesznicy, a w zamian oddaję im wszystkie, jakie mam pociechy w duszy, które płyną z obcowania z Bogiem. Jednym słowem, ofiaruję za nich wszystko: msze św., Komunie św., pokuty i umartwienia, modlitwy. Nie lękam się ciosów - ciosów sprawiedliwości Bożej - bo jestem złączona z Jezusem. O Boże mój, pragnę tym sposobem wynagrodzić Ci za te dusze, które nie dowierzają dobroci Twojej. Ufam wbrew wszelkiej [nadziei] w morze miłosierdzia Twego. Panie i Boże mój, cząstko - cząstko moja na wieki - nie na własnych siłach opieram ten akt ofiarowania, ale na mocy, która płynie z zasług Jezusa Chrystusa. Powtarzać będę codziennie ten akt ofiarowania następującą modlitwą, której mnie sam nauczyłeś, Jezu: „O Krwi i Wodo, któraś wytrysła naówczas jako zdrój miłosierdzia dla nas z Serca Jezusowego, ufam Tobie” (Dz. 309).

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Matka bł. Carlo Acutisa: mój syn sprawił, że wiele osób zbliżyło się do Kościoła i wiary

Matka włoskiego błogosławionego Carlo Acutisa (1991-2006) Antonia Salzano powiedziała PAP przed jego kanonizacją, która odbędzie się w Watykanie 7 września, że za sprawą kultu do jej syna bardzo wiele osób zbliżyło się do Kościoła i wiary. Jak stwierdziła, to dlatego został nazwany „Bożym influencerem”.

Carlo Acutis urodził się 3 maja 1991 roku w Londynie, gdzie jego rodzice mieszkali z powodów zawodowych. Już jako dziecko skupił się na życiu religijnym, był autorem stron internetowych o cudach eucharystycznych i o świętych Kościoła. Zmarł w wieku 15 lat na białaczkę 12 października 2006 roku. Został pochowany w Asyżu. W 2019 roku jego ciało przeniesiono do tamtejszego kościoła Matki Bożej Większej.
CZYTAJ DALEJ

Proszę, Panie, o łaskę, bym nie marnował czasu na lenistwo

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

peshkova/fotolia.com

Rozważania do Ewangelii Mt 25, 14-30.

Sobota, 30 sierpnia. Dzień powszedni albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę
CZYTAJ DALEJ

Poezja, która łączy pokolenia

2025-08-31 08:16

[ TEMATY ]

dr Milena Kindziuk

Red

Bardzo się ucieszyłam, gdy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wraz z Małżonką zaprosili do udziału w Narodowym Czytaniu poezji Jana Kochanowskiego. To w istocie zaproszenie do wspólnego święta słowa, które od wieków kształtuje naszą tożsamość, wiarę i spojrzenie na świat.

Gdy w kościołach rozbrzmiewa niekiedy dostojne „Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?/ Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?”, wielu z nas, porwanych melodią i podniosłą atmosferą, nie zastanawia się nad tym, kto jest autorem tych słów. Tymczasem za tą staropolską pieśnią kryje się nikt inny, jak Jan Kochanowski, renesansowy mistrz pióra, który w Czarnolesie pisał nie tylko o życiu, miłości, cierpieniu czy ojczyźnie, ale i o Bogu.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję