W połowie lat 90. XX wieku w Niemczech opowiadano sobie taki dowcip: „Co to jest rodzina? Rodzice + dziecko! A rodzina wielodzietna? Rodzice + troje dzieci! A gdy w rodzinie jest więcej dzieci? A, to już jest patologia!”. Mądrzy Niemcy - a tacy też w Niemczech są - wcale się z tego „dowcipu” nie śmiali. Nie mieli jednak dość siły, by przeciwstawić się antyrodzinnej polityce aparatu władzy.

Nie przypuszczałem, że niespełna dwie dekady później w Polsce, która jest w tragicznej sytuacji demograficznej, rodzina składająca się z mamy, taty i dwójki dzieci ma szanse zostać uznana za „stereotypowy układ rodzinny”, na dodatek jeszcze „preferowany”. Jednak w tym wypadku brzmi to jak zarzut, bo - zdaniem minister ds. równości Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz - „w podręcznikach szkolnych zbyt często «preferowany jest rodzinnocentryczny typ społeczeństwa»”, w związku z czym „należy dążyć do rozszerzenia sposobu prezentacji treści do np. rodzin alternatywnych, osób homoseksualnych” oraz „państwo powinno przeciwdziałać przemocy rodzinnej wobec gejów” (za „Rzeczpospolitą”). Stąd już tylko krok do tego, by uznać rodzinę (niekoniecznie nawet wielodzietną) za patologię.

„Rodziny alternatywne”? Pani minister, może model 3 p: partnerka + partner + pies?