Z Watykanu

Audiencja Generalna

Królowanie Maryi

Katechezę podczas audiencji ogólnej, która odbyła się 22 sierpnia w Castel Gandolfo, Benedykt XVI poświęcił królowaniu Maryi. Ojciec Święty zaznaczył, że temat ten wybrał w związku z przypadającym tego dnia w kalendarzu liturgicznym wspomnieniem Najświętszej Maryi Panny Królowej.
Benedykt XVI przypomniał, że choć kult Maryi jako Królowej trwa od dawna, to święto liturgiczne ustanowił dopiero w 1954 r. czcigodny sługa Boży Pius XII. Początkowo było ono wyznaczone na ostatni dzień maja, a po reformie liturgicznej Soboru Watykańskiego II przeniesiono je na 22 sierpnia, kilka dni po uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, aby podkreślić ścisły związek między królowaniem Maryi a Jej uwielbieniem w duszy i w ciele, u boku swego Syna. Papież podkreślił, iż wskazuje ono na wyjątkowe powiązanie Matki Bożej ze swym Synem zarówno w życiu doczesnym, jak i w chwale Nieba.
- Maryja jest Królową Nieba, bliską Bogu, ale jest również Matką bliską każdemu z nas, miłującą i wysłuchującą nas - powiedział Ojciec Święty.

Siewca wyszedł siać

Benedykt XVI naucza

Jezus ustanowił podczas Ostatniej Wieczerzy sakrament Eucharystii, aby Jego uczniowie mogli mieć w sobie Jego miłość i - jak jedno ciało zjednoczone w Nim - mogli przedłużać w świecie Jego tajemnicę zbawienia.
Podczas modlitwy „Anioł Pański”, 19 sierpnia 2012 r.

Zechciejmy zdumieć się słowami Chrystusa: On - ziarno pszenicy rzucone w bruzdy historii - jest pierwociną nowej ludzkości, wyzwolonej od zniszczenia grzechu i śmierci. I odkryjmy na nowo piękno sakramentu Eucharystii, wyrażającej całą pokorę i świętość Boga: Jego stawanie się maluczkim, fragmentem wszechświata, aby go pojednać całkowicie w miłości. Niech Maryja Panna, która dała światu Chleb życia, uczy nas, jak żyć zawsze w głębokiej jedności z Nim.
Podczas modlitwy „Anioł Pański”, 19 sierpnia 2012 r.

Mówienie o człowieku jako stworzeniu Bożym wyszło dziś z mody. Woli się myśleć o nim jako o istocie spełnionej w sobie samej i absolutnym twórcy swego losu.
Z przesłania do uczestników XXXIII Mityngu Przyjaźni Narodów w Rimini, 19 sierpnia 2012 r.

Pozdrawiam polskich pielgrzymów. Najświętszej Maryi Pannie Królowej zawierzam was tu obecnych, wasze rodziny i waszą ojczyznę. Poddając się pod Jej matczyne panowanie, radujcie się Jej opieką i Bożym błogosławieństwem! Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Do Polaków podczas audiencji generalnej, Castel Gandolfo, 22 sierpnia 2012 r.

Do pielgrzymów jasnogórskich

Miłość do Maryi i wierność Chrystusowi

Pozdrawiam Polaków. Tym pozdrowieniem obejmuję również biskupów polskich i pielgrzymów zgromadzonych na Jasnej Górze. „Maryjo, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam” - powtarzając to wyznanie miłości do Matki Boga, mamy świadomość, że oznacza ono również zobowiązanie do wierności i posłuszeństwa wobec Jej Syna: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5). Niech Maryja otacza was zawsze swoją opieką! Serdecznie wam błogosławię!
Do Polaków podczas modlitwy „Anioł Pański”, Castel Gandolfo, 26 sierpnia 2012 r.

Castel Gandolfo

Spotkanie Kręgu Uczniów Ratzingera

W Castel Gandolfo odbyło się 36. doroczne spotkanie Kręgu Uczniów Ratzingera. „Ekumeniczne owoce i pytania w dialogu z luteranami i anglikanami” - to główny temat tego spotkania. Punkt wyjścia do dyskusji stanowiła książka kard. Waltera Kaspera, emerytowanego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, pt. „Die Früchte ernten - Grundlagen christlichen Glaubens im ökumenischen Dialog” (Zbieranie owoców - podstawy wiary chrześcijańskiej w dialogu ekumenicznym), wydana w 2009 r.
Referentami byli m.in. przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan kard. Kurt Koch oraz ewangelicki znawca Nowego Testamentu Ulrich Wilckens z Hamburga, będący emerytowanym protestanckim biskupem tego miasta-kraju związkowego i tłumaczem Nowego Testamentu.
Rozpoczęte w 1977 r. regularne spotkania z byłymi uczniami z Ratyzbony stanowią jeden ze stałych terminów, które zachował ks. prof. Ratzinger nawet wówczas, gdy został papieżem. Rokrocznie jest to ostatni tydzień sierpnia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.