Miłośnik kajaków

Z zainteresowaniem śledziłem relacje ks. Piotra Gąsiora pt. „Kajakiem z Krakowa do Bałtyku”, jako że i ja wiele razy pływałem kajakiem, tratwą, a ostatnio łodzią po Wiśle od Sanu aż do Gdańska. Obecnie jestem już na emeryturze i chciałbym znów wybrać się w rejs po naszych pięknych i dzikich jeszcze rzekach. Jest to, według mnie, doskonała okazja do wypoczynku, wyciszenia się i przemyśleń, w tym religijnych. Sęk w tym, że moi znajomi, z którymi chciałbym pływać, wykruszyli się lub zleniwieli. Mam nadzieję, że anons w rubryce „Chcą korespondować” pomoże mi znaleźć kolegę - partnera o podobnych zainteresowaniach i przekonaniach, z którym mógłbym taki rejs odbyć i zaprzyjaźnić się. O moich zasadach i przekonaniach świadczy stałe czytelnictwo tygodnika „Niedziela”.

Stanisław

Przystanek - hospicjum

To tylko pół roku, a mnie się wydaje, że całe wieki. Tak bardzo zmieniło się życie mojej rodziny. Szpital, zakład opieki leczniczej czy hospicjum… Nazwy kiedyś obce, dzisiaj stanowią treść naszego życia. Trzeba jechać, pobyć z tatą, porozmawiać z lekarzami. Ciągle podobna diagnoza: jeszcze trzy tygodnie życia, dzisiaj to już chyba agonia, nie przeżyje nocy, powrotu do zdrowia nie ma… A ja wracam do domu i nie mogę uwierzyć, bo przecież jeszcze niedawno prosił, żebym kupiła mu gazetę. Obiecuję sobie, że dzisiaj uklęknę i pomodlę się, żeby Pan Bóg zabrał tatę do siebie, żeby już nie cierpiał. Zamiast tego klękam i błagam o jeszcze jedną szansę, a później mam wyrzuty, że nie pozwalam mu odejść. Jestem sama, zamknęłam się w swoim bólu. Bliscy czy przyjaciele chcieliby pomóc, ale nie wiedzą jak. Zdrowi ludzie unikają miejsc, które ja teraz odwiedzam, jakby się bali. Przekonałam się, że nie potrafimy rozmawiać o swoim bólu.
Marzenka - młoda psycholog często czuwa nad moją mamą i nade mną. Miejsce, w którym przebywa tata, to jej pierwsza praca. Dusza człowiek, pomaga, jak może. Ciepła, serdeczna, a przecież obca! Przed oczyma stają przyjaciele z mojej codzienności, dlaczego przed nimi nie potrafię się tak otworzyć? Postawiłam mur, ale oni uciekają od miejsc, gdzie kończy się życie. Ja też uciekałam, ale teraz nie mam dokąd.
Basia i Grażynka, miłe pielęgniarki, zawstydzają pobożnością. W duchu pytam: Skąd taka głęboka wiara? Odpowiadają, jakby słyszały moje pytanie: Kilka lat pracy w hospicjum, obcowania z cierpieniem - to wystarczy, aby zrozumieć, co jest w życiu najważniejsze. Ja też już wiem… Pan Marek wozi swoją żonę wózkiem po korytarzu, obydwoje jeszcze młodzi. Żona miała wypadek, wybudziła się ze śpiączki, ale poznaje tylko jego. Syna nie poznaje. W oczach czuję łzy. Pan Marek mówi, że zwilżył wczoraj usta mojemu tacie, bo miał suche. Nic nie mówię, tylko płaczę nad tatą, panem Markiem, jego żoną i synem, nad zmęczeniem mamy.
Trzeba cierpieniu patrzeć w oczy. Nie wolno uciekać, bo kiedyś zderzenie z nim może się okazać ponad nasze siły. Kiedyś pewien ksiądz powiedział mi, że Bóg ze wszystkiego potrafi wydobyć dobro. Dzisiaj w to wierzę i widzę to. Ludzie, których dotyka nieszczęście, stają się bogaci w czułość, wrażliwość, otwartość. Cieszą się z drobiazgów, nie planują zmiany auta czy kupna pięknego domu. Jeżeli potrafią uszczęśliwić kogoś miłym gestem czy sami odczują nawet drobną pomoc, to dla nich największy skarb.

Adrianna

Oczekujemy na listy pod adresem:
„Niedziela”, ul. 3 Maja 12
42-200 Częstochowa.
Na kopercie należy napisać: „Listy”
redakcja@niedziela.pl