Fanatyzm w „Trybunie”

Dziennikarz postkomunistycznej Trybuny Przemysław Szubartowicz znany jest z fanatycznej niechęci do Kościoła katolickiego i do patriotyzmu. Wyznał 22 marca 2003 r. na łamach Trybuny: „Nie wierzę zatem w Boga (...) odrzucam inne mitologie, na przykład patriotyzm”. Wielokrotnie publikował napastliwe, wręcz grubiańskie ataki na Kościół. Właśnie trafiliśmy na jego kolejny „popis” niechęci do Kościoła, i to przy okazji śmierci słynnego kapłana i poety Jana Twardowskiego. W tekście zatytułowanym Antyksiądz. Odszedł Jan Twardowski Szubartowicz napisał m.in.: „Nawet u zaciekłych antyklerykałów budził sympatię, choć ksiądz. A właściwie antyksiądz: skromny, otwarty, z poczuciem humoru”. Cóż powiedzieć o takiej fanatycznej deformacji obrazu duchownych u Szubartowicza, który widzi kapłanów jako przeciwieństwo skromności, otwartości i poczucia humoru?!

Wysławianie eksjezuity Obirka

Stanisław Obirek, który od dawna w różnych sprawach „wadził się” z Kościołem, ostatecznie odszedł z zakonu, tłumacząc: „Moje życie zmieniła kobieta i jest to zmiana na lepsze”. Odejście z zakonu po latach wielu odebrało jako duchową porażkę Obirka. Inaczej sądzą najwyraźniej niektóre media, które zabrały się za skrajną reklamę poglądów eksjezuity. Rzeczpospolita wydrukowała obszerne fragmenty jego książki, tłumacząc jej źródła zerwania z Kościołem. Wszystkich przebiła jednak Gazeta Wyborcza, gdzie w ciągu krótkiego czasu ukazały się aż trzy obszerne teksty na temat poglądów Obirka. W dodatku do Wyborczej Duży Format z 2 stycznia br. przedstawiono Obirka jako jedną z wybitnych osobowości minionego roku. Dariusz Zaborek pisał o Obirku w tekście Był taki ksiądz już w podtytule: „Nie mógł przejść obojętnie wobec ciszy w polskim Kościele. Zaczął zadawać trudne pytania”. W podobnym tonie przedstawił Obirka Adam Michnik w tekście Wykrzyczeć całą prawdę (GW z 14-15 stycznia). Według Michnika, Obirek mówił o sprawach z historii najnowszej Kościoła, rzekomo „wstydliwie przemilczanych”. Wcześniej w GW z 17-18 grudnia ub.r. wydrukowano obszerny tekst redaktora naczelnego Więzi Zbigniewa Nosowskiego Żal za jezuitą.

Dzielenie Kościoła

W ostatnich tygodniach coraz większego rozmachu nabiera niezwykle agresywna kampania przeciwko Radiu Maryja, częstokroć połączona z próbami dzielenia Kościoła katolickiego. Nader jaskrawe przykłady działań tego typu stanowiły publikowane we Wprost z 22 stycznia br. jątrzące teksty: Rozłam Marcina Dzierżanowskiego i Tomasza Krzyżaka oraz Rokosz Rydzyka pióra ks. Kazimierza Sowy. Z kolei w Rzeczpospolitej z 4 stycznia ukazał się tekst Magdaleny Bajer Kaganiec wolności, faktycznie stanowiący próbę stworzenia takiego kagańca wobec toruńskiego Radia. Bajer, przewodnicząca fatalnie funkcjonującej Rady Etyki Mediów, kolejny raz gołosłownie, w pełnym ogólników i epitetów tekście oskarżała Radio Maryja o rzekome ksenofobiczne i antysemickie akcenty. Atakowano Radio Maryja również w kolejnych programach różnych telewizji. Z kolei w obronie Radia Maryja występuje coraz więcej publicystów. I tak np. znany publicysta katolicki Marcin Gugulski w tekście Obława na łamach Głosu z 21 stycznia ubolewał, że ks. Sowa „(były prezes zmarnowanego - przykro to pisać - katolickiego Radia Plus) swoje polemiki z Radiem Maryja musi ogłaszać na łamach tygodnika redagowanego przez byłego sekretarza KC PZPR (...)”. Prof. Janusz Kawecki wystąpił na łamach Naszego Dziennika z 18 stycznia z bardzo ostrym tekstem w obronie Radia Maryja pt. Zaprzestańcie kamienowania Bożego kapłana! Stanowczo potępił manipulacje z ostatniego numeru Wprost (zwłaszcza próby dzielenia biskupów) ks. Waldemar Kulbat (tekst Spirala milczenia i spirale manipulacji, Nasz Dziennik z 18 stycznia). Marian Miszalski napisał zaś wprost w tekście Sypanie piasku w tryby (Najwyższy Czas z 21 stycznia): „Doszło więc do tego, że to Radio Maryja i Telewizja TRWAM pełnią dziś misję edukacyjną, a media publiczne ładują na potęgę ciemnotę, politgramotę”. Warto wreszcie polecić ciekawy tekst redaktora naczelnego Christianitas Pawła Milcarka (Rzeczpospolita z 13 stycznia) pt. Dzielenie polskiego Kościoła, piętnujący nasilenie antykościelnych manipulacji.

Kto się boi PiS-u?

W Gazecie Polskiej z 18 stycznia bardzo interesujący wywiad Teresy Wójcik z przewodniczącym Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości Przemysławem Gosiewskim pt. Koalicja strachu. P. Gosiewski twierdzi, że w Sejmie powstała taka koalicja z powodu panicznego lęku przed Centralnym Biurem Antykorupcyjnym. Gosiewski mówi: „Ci, którzy mają się czego bać, którzy wiedzą, że CBA ujawni krok po kroku bardzo poważne afery z ostatnich 15 lat - znaleźli się w «koalicj strachu» (...). Wśród większości formacji opozycyjnych są ludzie obawiający się zdecydowanej walki z korupcją. Wiele wskazuje na to, że walka ta może być bolesna dla politycznego i społecznego zaplecza środowiska PO”.

Czy początki rozpadu Platformy?

W Fakcie z 20 stycznia krótki tekst: Już przygarnęli banitę z Platformy Obywatelskiej. Czytamy o wejściu do PiS-u posła Andrzeja Sośnierza, do niedawna jednego z liderów PO na Śląsku, oraz dwóch innych dotychczasowych posłów PO. Z kolei Jacek Hołub i Natalia Waloch opublikowali w Gazecie Wyborczej z 17 stycznia tekst Pęka PO w Toruniu. Z tekstu dowiadujemy się, że z toruńskiego PO odchodzi 34 zbuntowanych działaczy toruńskich, krytykujących Tuska m.in. za „nagonki na niewygodnych członków partii, lekceważenie struktur lokalnych i używanie agresywnej retoryki. Bunt toruński zbiegł się z rezygnacją z władz krajowych PO b. wojewody toruńskiego Bernarda Kwiatkowskiego. PiS zaproponował mu stanowisko wojewody kujawsko-pomorskiego. Według tekstu Joanny Tańskiej: Kto się wPiSał w koalicję? (Przegląd z 22 stycznia). Tusk „poobijany w podwójnych wyborach, ma coraz więcej problemów. Burzą się przeciw niemu poszczególni politycy i całe regiony (na przykład Dolny Śląsk, Wielkopolska, Mazowsze). Zarzuca się mu, że nie ma wizji PO jako partii opozycyjnej”.

„Zdziczenie” wrogów tradycji narodowej

W Tygodniku Solidarność z 20 stycznia szczególnie godny uwagi wywiad Marii de Hernandez-Paluch z prof. Andrzejem Nowakiem, redaktorem naczelnym dwumiesięcznika Arcana. Prof. A. Nowak stwierdza m.in.: „Po 1989 r. próbowano konsekwentnie wmawiać Polakom, że mają powody do wstydu. Pojęcie «polskie piekło» zrobiło największą karierę. Wprowadzone zostało (...) przez Tadeusza Mazowieckiego i powtarzane w kółko przez dziennikarzy pozbawionych rozumu. Za tym szło wołanie: uciekajmy od tej Polski w stronę nowoczesności! To hasło było na ustach wszystkich niemal lansowanych przez media i salony polityków. Poseł i minister Andrzej Celiński szczycił się np. tym, że dzieciom pozwala oglądać telewizję nadawaną tylko w obcych językach. W Stanach Zjednoczonych skończyłby po takiej deklaracji karierę polityczną (u nas, niestety, poseł Celiński, kontynuował ją jeszcze przez kilka lat). Ten stopień pogardy dla własnej kultury i języka jest czymś niesłychanym. Świadczy tylko o umysłowym zdziczeniu tych, którzy w takiej pogardzie mają własną wspólnotę (...). Media i odrzucone elity kształtują konsekwentnie podział na «ciemnogród» i «oświeconych». Ci ostatni to same media i ich salonowi faworyci właśnie, którzy żyją w osobnym świecie i chcieliby zastąpić nim ostatecznie świat realny. W ich świecie głównym problemem jest «zagrożenie kaczyzmem» (czytaj: neofaszyzmem), «wydarzenia poznańskie» (czyli prześladowania gejów, jako nowy po Jedwabnem dowód na konieczność rozprawienia się z niepoprawną polską ciemnotą), ograniczenie swobody sztuki czyli obrona prawa «artystów» do wydawania publicznych pieniędzy na widowiska łączące defekację z kopulacją, najlepiej na tle symboli katolickich (...). Wolno atakować bezkarnie Kościół oraz wszelkiego rodzaju świętości narodowe (...). Ale spróbujmy pisać źle o dziennikach, o ich głupocie, o ich stadnym instynkcie, bezmyślności (...)”.

Grubiański tekst K. Szczuki

Typową postacią tak krytykowanych przez prof. Nowaka pseudoelit jest fanatyczna feministka Kazimiera Szczuka, która wyróżniała się szczególną grubiańskością zachowań w prowadzonym przez nią w TVN teleturnieju Najsłabsze ogniwo. Postkomunistyczny Przegląd z 8 stycznia zamieścił wywiad Przemysława Szubartowicza z K. Szczuką, zatytułowany Demokratka w rydzykowym ZOO. Wywiad pełen jest ordynarnych uogólnień. Typowa próbka: „Niedawno w Porozumieniu Kobiet 8 Marca doszliśmy do wniosku, że nie chcemy się przyłączać do szydzenia z tych bab od Rydzyka. One tak naprawdę są bardzo poszkodowane w systemie społecznym. Są na ogół ubogie, zepchnięte na margines, nie mają swojego miejsca w społeczeństwie. Wiadomo, że taka baba dewotka to osoba nudna i śmieszna, jej mentalność jest uformowana przez patriarchat (...)”.

Prof. Roszkowski przeciw lobby homoseksualnemu

Słynny historyk, europoseł prof. Wojciech Roszkowski zamieścił w Rzeczpospolitej z 19 stycznia szczególnie godny polecenia tekst Lobby homoseksualne atakuje. Autor ostro skrytykował przyjętą niedawno większością głosów rezolucję Parlamentu Europejskiego, wzywającą państwa członkowskie do walki z homofobią. Stwierdził, że rezolucja ta „stanowi najostrzejszy jak dotąd atak lobby homoseksualnego na podstawy życia społecznego w Europie”. Według Roszkowskiego, „sami lobbyści nie ukrywają najczęściej, iż prawne uznanie związków homoseksualnych jest tylko pierwszym krokiem ku żądaniu prawa do adopcji i wychowania dzieci. Mówią na przykład, że nie pragną na razie prawa do adopcji, gdyż społeczeństwo polskie nie jest na to przygotowane. Przypomina to strategię komunistów z początków PRL. W 1944 r. Stalin instruował kierownictwo PPR, by na «obecnym etapie» nie wysuwało «platformy socjalizmu». Potem tę platformę zrealizowano z wiadomymi skutkami”.