Na podmiejskiej łące pomiędzy zielskami trzy schodki z betonu samotne, donikąd - pozostałość z domu czy początek domu, który wznosić zaczął murarz pomylony tak właśnie od końca? A może dom stoi, zupełnie skończony, ale niewidoczny, przezroczysty cały, a na łące tylko trzy stopnie zostały zrobione tak po to, by wiedzieć, gdzie wejście jest do tego domu... Więc sprawdźmy:
stopień pierwszy,
stopień drugi,
stopień trzeci...
Tak cicho, tak lekko, tak jasno, błękitnie, ten zapach ozonu... Co tam się tak świeci? Czy lampa? Nie, słońce. I Ktoś woła: wchodźcie! Jest dom wielki! Czeka! Dom pełen miłości - czeka, by ugościć!
Święty Marcin i żebrak. Fragment obrazu węgierskiego malarza z końca XV wieku
Jedna z najbardziej znanych historii związanych ze św. Marcinem rozgrywa się zimą przy bramie miasta Amiens. Marcin, wówczas rzymski żołnierz, spotkał tam ubogiego człowieka, który nie miał odpowiedniego ubrania, by ochronić się przed zimnem. Nie mogąc ofiarować mu pieniędzy ani innej pomocy, przeciął swój wojskowy płaszcz i oddał mu jego połowę.
Urodził się około 316 roku na terenie dzisiejszych Węgier. Jego ojciec służył w rzymskiej armii, dlatego również on został skierowany do służby wojskowej. Według przekazu hagiograficznego po spotkaniu z ubogim, Marcinowi przyśnił się Chrystus odziany w część płaszcza, którą podarował nieznajomemu. Wkrótce przyjął chrzest, a po pewnym czasie opuścił wojsko i rozpoczął życie poświęcone Bogu. Później został wybrany biskupem Tours. Swoją posługę łączył z działalnością misyjną, zakładaniem wspólnot monastycznych i troską o ludzi ubogich. Zmarł w 397 roku w Candes, podczas jednej z podróży duszpasterskich.
„Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu”. Kreta, dla której pisze Paweł, była prowincją niespokojną. Wspólnota otrzymuje instrukcję lojalności obywatelskiej połączonej z łagodnością powszechną: „nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Pas epieikeia pros pantas anthrōpous. Owa epieikeia, słuszność łagodząca, którą grecka etyka znała jako korektę twardego prawa, a którą kanonistyka przechowa w aequitas (zob. glossę na 16 IX), tu jest po prostu stylem bycia chrześcijan wobec wszystkich. Uzasadnienie łagodności jest autobiograficzne i pokorne: „niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Pamięć własnej przeszłości jest szkołą cierpliwości wobec cudzej teraźniejszości. Kto pamięta, skąd go wyciągnięto, nie ciska kamieniami w tonących. Znów, jak wczoraj, otwiera się okno epifanii: „gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Chrēstotēs kai philanthrōpia, dobroć i miłość do człowieka. Philanthropia Boga jest źródłem wszelkiej filantropii ludzi. Loutron palingenesias, kąpiel odrodzenia. Chrzest zostaje nazwany słowem, którym stoicy określali odnowę świata po pożodze. Dzisiejszy patron jest tej perykopy żywą ilustracją, i to w obu jej częściach. Marcin, żołnierz rzymski, który u bram Amiens przeciął płaszcz, by okryć nagiego żebraka, w nocy zobaczył Chrystusa odzianego połową jego płaszcza. Philanthropia Boga i człowieka spotkały się w jednym geście. Jako biskup Tours został zapamiętany z łagodności, która protestowała przeciw pierwszemu w dziejach wyrokowi śmierci na heretyków. Przeciw straceniu Pryscyliana (385) oponował, zrywając komunię z biskupami, którzy sprawę oddali cesarskiemu mieczowi. Epieikeia miała w Galii swojego rycerza w kapturze mnicha.
W środę ulicami Warszawy przeszedł Marsz Niepodległości. Uczestniczył w nim prezydent Karol Nawrocki.
Marsz Niepodległości przed godz. 15 wyruszył w stronę Mostu Poniatowskiego. Podczas gdy czoło marszu dotarło na błonia stadionu Narodowego, jego koniec nie ruszył jeszcze z Ronda Dmowskiego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
