W środę 21 lipca 2021 r. w szpitalu w Zielonej Górze, w 61. roku życia i 35. roku kapłaństwa, zakończył swoją ziemską pielgrzymkę ks. Jan Wnuk-Lipiński, dawny proboszcz parafii w Kwielicach i Drągowinie.
Msza św. pogrzebowa pod przewodnictwem ks. Biskupa zostanie odprawiona w poniedziałek 26 lipca br. w kościele parafialnym pw. św. Antoniego Padewskiego w Zielonej Górze - Przylepie o godz. 11.00 (od godz. 10.30 czuwanie modlitewne), a po niej dalsze obrzędy pożegnalne na cmentarzu komunalnym w Przylepie.
Ks. Jan Wnuk-Lipiński urodził się 15 grudnia 1960 r. w Przylepie. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Przylepie i Zielonej Górze. Następnie uczył się w Zasadniczej Szkole Budowlanej. Po jej ukończeniu podjął pracę zawodową kontynuując jednocześnie edukację w formie zaocznej w Technikum Mechanicznym przy Zespole Szkół Samochodowych. W 1981 r. uzyskał świadectwo dojrzałości i podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bp. Józefa Michalika 25 maja 1987 r. w Gorzowie Wlkp. Jako wikariusz pracował w Bledzewie (1987-88), Gorzowie Wlkp. (par. Najśw. Serca Pana Jezusa, 1988-92), Głogowie (par. NMP Królowej Polski, 1992-95), Świdnicy (1995-97) i Lubsku (par. Nawiedzenia NMP, 1997-2000). 22 sierpnia 2000 r. został mianowany proboszczem parafii pw. św. Michała Arch. w Kwielicach. W latach 2005-2006 – ponownie jako wikariusz – posługiwał w parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze. Następnie – od 1 sierpnia 2006 r. – był proboszczem w parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Drągowinie. W roku 2014, ze względu na pogorszenie się stanu zdrowia, poprosił o zwolnienie z urzędu proboszcza. W kolejnym roku przebywał jako rezydent w Sulęcinie, a następnie jako wikariusz pracował w Świebodzinie (par. NMP Królowej Polski, 2015-17), Gorzowie Wlkp. (par. Trójcy Świętej, 2017-19) i Tuplicach (2019-21). W ostatnich miesiącach, ze względu na poważne pogorszenie się stanu zdrowia, został skierowany jako rezydent do Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze.
Śp. ks. Jana Wnuka-Lipińskiego polecajmy Bożemu Miłosierdziu.
Bazylika Świętego Piotra jest coraz bardziej pod lupą. W sobotnie popołudnie doszło do kolejnego aktu profanacji w sercu chrześcijaństwa. Ołtarz Kaplicy Najświętszego Sakramentu uległ zniszczeniu. Mężczyzna wspiął się na ołtarz i zdołał strącić świeczniki, a nawet krzyż. Wszystko to wydarzyło się na oczach zdumionych, modlących się wiernych - czytamy we włoskim portalu ilgiornale.it.
Incydent z sobotniego popołudnia, o którym poinformował Il Giornale świadek, potwierdza niepokojący trend i jest smutną powtórką tego, co wydarzyło się około rok temu, 7 lutego 2025 roku, przy ołtarzu spowiedzi, kiedy obywatel Rumunii strącił świeczniki i zdjął obrus. Co więcej, 12 października ten sam ołtarz był miejscem poważnej profanacji , której dopuścił się mężczyzna, który rozebrał się do naga i oddał mocz na oczach wszystkich. Również 1 czerwca 2023 roku nagi mężczyzna wszedł na ołtarz, aby wykrzyczeć proukraińskie przesłanie.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Autor rozważań ks. Maciej Jaszczołt to kapłan archidiecezji warszawskiej, biblista, wikariusz archikatedry św Jana Chrzciciela w Warszawie, doświadczony przewodnik po Ziemi Świętej. Prowadzi spotkania biblijne, rekolekcje, wykłady.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
