25 sierpnia 1905 r. - w Głogowcu k. Łodzi przychodzi na świat Helena Kowalska;

27 sierpnia 1905 r. - dziewczynka zostaje ochrzczona w parafii św. Kazimierza w świnicach Warckich;

1912 r. - Helenka po raz pierwszy słyszy głos wzywający ją do świętości;

1917 r. - rozpoczyna naukę w szkole podstawowej w świnicach;

1921 r. - podejmuje pracę, aby pomóc rodzicom w utrzymaniu rodziny;

1 sierpnia 1925 r. - zaczyna postulat w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie;

30 kwietnia 1926 r. - przywdziewa habit zakonny i otrzymuje nowe imię: Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu;

30 kwietnia 1928 r. - po skończeniu nowicjatu s. Maria Faustyna składa pierwsze śluby zakonne;

22 lutego 1931 r. - Pan Jezus w wizji prosi s. Faustynę, aby namalowała obraz według widzianego przez nią wzoru;

1 maja 1933 r. - s. Faustyna składa śluby wieczyste;

2 stycznia 1934 r. - udaje się pierwszy raz do malarza Eugeniusza Kazimierowskiego, który ma malować obraz Miłosierdzia Bożego;

29 marca 1934 r. - s. Faustyna ofiarowuje się za grzeszników, a szczególnie za dusze, które straciły ufność w Miłosierdzie Boże;

czerwiec 1934 r. - obraz zostaje namalowany. S. Faustyna płacze, że Pan Jezus nie jest tak piękny, jak Go widziała;

8 stycznia 1936 r. - s. Faustyna udaje się do abp. Romualda Jałbrzykowskiego - metropolity wileńskiego i oznajmia mu, że Pan Jezus żąda założenia nowego zgromadzenia;

13 grudnia 1936 r. - spowiedź s. Faustyny przed Panem Jezusem;

5 października 1938 r. - po długiej chorobie s. Faustyna odchodzi do Pana;

7 października 1938 r. - uroczysty pogrzeb s. Faustyny w Krakowie Łagiewnikach;

21 października 1965 r. - rozpoczęcie w archidiecezji krakowskiej procesu informacyjnego w sprawie beatyfikacji s. Faustyny;

25 listopada 1966 r. - przeniesienie doczesnych szczątków s. Faustyny z cmentarza klasztornego do kaplicy Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie Łagiewnikach;

20 września 1967 r. - zakończenie diecezjalnego procesu informacyjnego, akta zostają przesłane do Rzymu;

31 stycznia 1968 r. - otwarcie procesu beatyfikacyjnego;

18 kwietnia 1993 r. - beatyfikacja s. Faustyny w Rzymie;

30 kwietnia 2000 r. - kanonizacja s. Faustyny w Rzymie.

Kiedy widziałam, jak ojciec się modlił,
zawstydziłam się bardzo,
że ja po tylu latach w zakonie
nie umiałabym się tak szczerze i gorąco modlić,
toteż nieustannie składam Bogu dzięki za takich rodziców.

Dom nasz jest domem prawdziwie Bożym,
bo co wieczora tylko mówi się o Bogu.

Nieustanne wołanie łaski
było dla mnie udręką wielką,
jednak starałam się ją
zagłuszyć rozrywkami.
Unikałam wewnętrznie Boga,
jednak łaska Boża
zwyciężyła w duszy.

Raniusieńko
przyjechałam do miasta
i weszłam
do pierwszego kościoła,
jaki spotkałam,
i zaczęłam się modlić
o dalszą wolę Bożą.

Wreszcie przyszła chwila,
w której się otworzyła
dla mnie furta klasztorna.
Czułam się
niezmiernie szczęśliwa,
zdawało mi się, że wstąpiłam w życie
rajskie.

Dzięki Ci, Boże,
za chrzest święty,
który mnie wszczepił
w rodzinę Bożą.
Jest to dar łaski
wielki i niepojęty,
który nam dusze
przeobraża.

Jak bardzo się mogłam
modlić w tym kościółku.
Przypomniałam sobie
wszystkie łaski,

które w tym miejscu
otrzymałam,
a których wówczas
nie rozumiałam.