Z troską o najbardziej potrzebujących
2 kwietnia 1990 roku, ówczesny ordynariusz, ks. bp Władysław Ziółek podpisał dekret powołujący do istnienia organizację, która swoją działalnością nawiązywać będzie do działalności w przeszłości i koordynować charytatywną działalność w diecezji.
Kościół od samego początku troszczył się o ubogich. A historia Caritas w Polsce jest dużo starsza niż ostatnie 30-lecie. Początków Caritas w Polsce należy szukać w charytatywnej misji Kościoła Katolickiego, realizowanych w postaci szpitali i przytułków. Pierwsze próby ujednolicenia działalności dobroczynnej Kościoła podjęto na przełomie XIX i XX wieku. Ogólnokrajowa Caritas została powołana w roku 1929. Koordynowała on działalność Caritas diecezjalnych powstających sukcesywnie w latach trzydziestych. Dobroczynna działalność Kościoła Katolickiego była kontynuowana w czasie okupacji niemieckiej, a w pierwszych latach powojennych nastąpił jej gwałtowny rozwój. W 1950 roku, na mocy dekretu władz komunistycznych, nastąpiła przerwa w działalności Caritas. Instytucja została zlikwidowana, a jej majątek przekazano zrzeszeniu Katolików Świeckich Caritas. W latach osiemdziesiątych dużą rolę zaczęła odgrywać Komisja Charytatywna Episkopatu Polski. Ważnym etapem w rozwoju działalności społecznej Kościoła było powołanie parafialnych zespołów charytatywnych, w roku 1986. Od roku 1989 stopniowo zaczynają powstawać Caritas w poszczególnych diecezjach, a w październiku 1990 roku powstaje Caritas Polska, jako krajowy organ koordynujący działalność Caritas diecezjalnych.
CZYTAJ DALEJ
