„Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony...”
(J 10, 9)

Kiedy mówi się dużo o księżach, można by to uznać za znak zainteresowania - pozytywny odzew na ich obecność w świecie. Mówienie to - szczególnie w mediach - ma jednak swoiste zabarwienie, które przybiera formę hasła: „grzechy Kościoła”. Owszem, jako „jedyni sprawiedliwi” są lansowani wybrani duchowni, ale ich opinie są najczęściej dopasowane do z góry przyjętej tezy. Czy można mówić o brakach życia kapłańskiego? Jak najbardziej! Nie można jednak tylko na tym się zatrzymywać!...
W centrum czytanego dzisiaj Słowa Bożego staje nauka głoszona przez św. Piotra. Ten, który trzy razy zaparł się Mistrza, nie mógłby - według dzisiejszych kryteriów - w ogóle się wypowiadać. Na szczęście Piotr mówi bez skrępowania o Chrystusie, cierpiącym za nas i „zostawiającym nam wzór, abyśmy szli za Nim Jego śladami”. Ten umęczony i zmartwychwstały Jezus stał się dla Apostoła źródłem siły wewnętrznej do głoszenia Ewangelii, sprawowania sakramentów, nawracania... Jaki wzór dał Zbawiciel swoim wiernym, a szczególnie swoim kapłanom? Mają być pasterzami - nigdy najemnikami! Ich posługa będzie wpisana w postawę jedynego Pasterza, który jest równocześnie „bramą owiec”. Kapłan musi sam jako pierwszy „przejść przez Chrystusa”, poznać Go i umiłować, by skutecznie pociągnąć za sobą do Mistrza innych ludzi! Powinien prowadzić do Tego, który jest pozornie bezradny („gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził”), ale jest zarazem na tyle mocny, byśmy „krwią Jego ran zostali uzdrowieni”. Duszpasterz ma dać bezpieczeństwo błądzącym, skierowując ich do „Pasterza i Stróża dusz naszych”. W dniu Zesłania Ducha Świętego św. Piotr starał się uświadomić słuchaczom, że ich niepewność i obawa ucichną, gdy uwierzą obietnicom Jezusa, nawrócą się całym sercem i przyjmą chrzest w Jego imię. Ta nadzieja jest dana każdemu pokoleniu. Ze wzniosłą myślą tekstów biblijnych zdaje się kontrastować ostrzeżenie, jakie słyszymy z ust samego Jezusa o „złodziejach, rozbójnikach i obcych”. Ten kontrast tylko uwydatnia prawdę o ideale pasterza.
Dzisiejsi kapłani odzwierciedlają w dużym stopniu stan społeczeństwa, z którego się wywodzą. Nie powinno to jednak być powodem łatwego usprawiedliwiania się. Tak jak Apostołowie księża czerpią moc do swego posługiwania ze zjednoczenia z Chrystusem. Muszą być więc otwarci na Boże dary sakramentalne, na modlitwę, rozmyślanie... O takich kapłanów mamy prosić, za takimi z ufnością podążać - jak za samym Chrystusem!...