Powróćmy do tamtych dni

Łódź została wyznaczona na jedną ze stacji II Krajowego Kongresu Eucharystycznego, który zainaugurowano parafiach 8 czerwca 1987 r. Duchowe i organizacyjne przygotowania do tego Kongresu i związanej z nim wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w Łodzi trwały już od września 1986 r. Oficjalnie ordynariusz łódzki bp Władysław Ziółek potwierdził przyjazd Papieża w odezwie do wiernych, odczytanej w kościołach 15 lutego 1987 r. Pod koniec kwietnia tego roku Kuria diecezjalna podała do wiadomości program pobytu, a miesiąc później wierni otrzymali dokument „Zasady uczestnictwa w spotkaniu z Ojcem Świętym w Łodzi w sobotę 13 czerwca 1987 r.”. W parafiach trwały modlitwy w intencji planowanej wizyty i II Kongresu Eucharystycznego. Biskup Łódzki wystosował 31 maja apel o podejmowanie dzieł kongresowych i powołał Fundusz Ochrony Macierzyństwa im. Stanisławy Leszczyńskiej jako diecezjalne dzieło upamiętniające Kongres.
13 czerwca 1987r. helikopter z Janem Pawłem II na pokładzie wylądował na lotnisku Lublinek o godz. 10. W powitaniu Jego Świątobliwości uczestniczyli bp Władysław Ziółek, biskup senior Józef Rozwadowski, biskupi pomocniczy Jan W. Kulik i Bohdan Bejze oraz prezydent miasta Jarosław Pietrzyk i przewodniczący Rady Miejskiej prof. Michał Seweryński. Od godz.18 dnia poprzedniego do 3 rano na płycie lotniska gromadzili się wierni. Przygotowano dla nich 1 mln 200 tys. miejsc. Msza św. rozpoczęła się o 10.35. Do koncelebry z Ojcem Świętym stanęło 26 biskupów i wielu kapłanów. Z grupy 1550 dzieci, które podczas tej Liturgii przystąpiły do I Komunii św., sakrament Eucharystii z rąk Papieża przyjęło 100 dzieci, w tym 9 urodzonych 16 października 1978 r. Po zakończeniu Mszy św. Papież pojechał na obiad i krótki odpoczynek do rezydencji biskupiej.
O godz. 15 w katedrze łódzkiej rozpoczęło się spotkanie, podczas którego Papież Jan Paweł II skierował słowo do z przedstawicieli inteligencji twórczej i młodzieży akademickiej oraz poświęcił epitafium bp. Michała Klepacza i ofiarował monstrancję jako dar dla Kościoła łódzkiego.
O godz.16 orszak papieski przejechał do Zakładów Przemysłuwełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex” przy ul. J. Kilińskiego 187, do tkalni „c”, gdzie pracowały włókniarki. Od 17.05 do 18 trwało jedyne w swoim rodzaju i niemające precedensu spotkanie Papieża z pracownicami zakładów. Przemówienie o powołaniu i godności kobiety, skierowane włókniarek, dotyczyło wszystkich Polek pracujących zawodowo i ich pracodawców. Na powtarzającą się prośbę zgromadzonych kobiet: „Ojcze Święty, pobłogosław nas” Jan Paweł II odpowiedział: „Z całego serca pragnę spełnić to życzenie głosu, który przed chwilą się odezwał […]. Pragnę pobłogosławić wasze całe powołanie, na które składa się dom, rodzina, małżeństwo, dzieci i praca. Razem. Taki jest styl życia naszej epoki. Można zastanawiać się nad tym, czy to lepiej, czy to gorzej - ale tak jest i musimy starać się z tego, co jest i jak jest wyciągać możliwie jak najwięcej dobra. Tak to widzi Kościół […]. Powiedziałem o »geniuszu kobiecym«. I to jest prawda. Ludzie często śpiewają Papieżowi: Niech żyje, niech żyje nam, nich żyje sto lat! Trudno wtedy nie pomyśleć o matce, o kobiecie, o mojej rodzonej matce. Jeśli żyję na świecie, to dlatego że była ta, która mi to życie dała. Oczywiście był rodzic. Ale trud przekazania życia ma przede wszystkim ona. Trudno jest odczytywać bez głębszego wzruszenia słowa Chrystusa o kobiecie, zwłaszcza o kobiecie, która ma wydać na świat człowieka. Mówi Chrystus: »I wtedy doznaje smutku«. Bo to jest wielki trud i cierpienie, ale, mówi dalej, »gdy już wyda na świat człowieka«, ten trud, i cierpienie, i smutek przechodzi w radość. Trudno nie myśleć o naszych matkach, spotykając się z kobietami. To jest »geniusz kobiecy«. A potem wszystko to, co łączy się z wychowaniem dziecka w pierwszych latach jego życia. Niezastąpiona. Takim gorącym moim pragnieniem jest, żeby wszystkie dzieci na całym świecie, a w szczególności w mojej Ojczyźnie, mogły być wychowywane przez swoje własne matki w swoich własnych rodzinach, żeby nie było dzieci opuszczonych, zdanych na domy dziecka […]. Trzeba się stale modlić o to, żebyście, moje Drogie Siostry, rozwijały w sobie to, co jest wam dane przez Stwórcę, co jest takim wielkim dobrem dla każdego człowieka, to, czemu my wszyscy zawdzięczamy nasze wychowanie od najmłodszych lat”.
O godz. 18.20, ze stadionu Klubu Sportowego „Włókniarz”, Ojciec Święty Jan Paweł II odleciał helikopterem do Warszawy, pożegnany przez biskupów łódzkich i przedstawicieli władzy.
Centralne obchody 20. rocznicy wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w Łodzi odbędą się w czerwcu. W ramy obchodów wpisane zostały następujące wydarzenia:
10 czerwca - Archidiecezjalne Święto Eucharystii
11 czerwca - Koncert w Teatrze Wielkim, podczas którego Piotr Rubik zaprezentuje utwór poświęcony Janowi Pawłowi II
12 czerwca - Uroczysta sesja w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi, zorganizowana we współpracy z łódzkim oddziałem Instytutu Pamięci Narodowej
13 czerwca - Wędrówka szlakiem papieskiej wizyty w Łodzi: z lotniska Lublinek, przez dawne zakłady „Alba” i „Uniontex” - do łódzkiej bazyliki archikatedralnej.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.