„Pan mój i Bóg mój”

+ Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Tymi słowami witam i pozdrawiam wszystkich, zgromadzonych tutaj w imię Chrystusa, wszystkich modlących się z nami za pośrednictwem rozgłośni radiowych i przekazu telewizyjnego - wszystkim, którzy stanowią Lud Boży Diecezji zamojsko-lubaczowskiej.
Pierwszym słowem wypowiedzianym w ciszy mojego serca i na klęczkach, był pocałunek wiary, złożony na progu tej katedry, chcąc w ten sposób na wzór Sługi Bożego Jana Pawła II - oddać hołd wszystkim pokoleniom tej ziemi, która w trudzie wznoszenia, obrony przed złem i wielorakie cierpienia jej wiernych synów, córek i dzieci ma szczególne prawo do miłości i odpowiedzialności pasterskiej każdego biskupa.
Kiedy przychodziłem na ten świat poprzez dar miłości Boga i moich Rodziców - Kazimierza i Leokadii - już od dwóch dni był więziony Prymas Tysiąclecia - kard. Stefan Wyszyński, były biskup lubelski, a abp Eugeniusz Baziak - metropolita Lwowski był wygnańcem - administratorem apostolskim w Krakowie. Dziś raduję się wraz z Wami, że moje „nowe narodziny” dla posługi biskupiej w Kościele Polskim na ziemi zamojsko-lubaczowskiej przypadają w 350-tą rocznicę Ślubów Lwowskich Króla Jana Kazimierza; obchodzoną w dniu wczorajszym 60 rocznicę poświęcenia Polski Niepokalanemu Sercu Maryi przez kard. Augusta Hlonda oraz 50. rocznicę Jasnogórskich Ślubów Narodu - opracowanych przez więzionego w Komańczy Stefana Kard. Wyszyńskiego.
Specyficzną cechą tych wydarzeń jest swoiste „przymierze” jakie Naród Polski i każdy wierzący zawiera z Maryją, przyjmując na siebie określone zobowiązania. Ta „modlitwa przymierza” - przez wstawiennictwo Matki Odkupiciela i Królowej Polski była i jest radością i nadzieją całego Kościoła na ziemi polskiej, nadzieją mojej rozpoczynającej się posługi, nie zapominając o twórczym niepokoju wiary, przypominającym o zgodności modlitwy ze świadectwem codziennego życia.
Noszę w sobie głęboką świadomość, że na drogach mojego biskupiego posługiwania poprzedziły mnie zastępy świętych Pasterzy i Kapłanów, którzy - w sercu Kościoła - byli i są nadal wymownym znakiem Chrystusa - Dobrego Pasterza. Całym sercem i umysłem oddaję chwałę Bogu wiecznemu i wszechmogącemu, że umacnia nas wszystkich przykładem ofiarnego życia m.in. św. abp. Józefa Bilczewskiego, sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, abp. Eugeniusza Baziaka, bp. Mariusza Rechowicz, kard. Mariana Jaworskiego, abp. Bolesława Pylaka oraz I biskupa diecezji zamojsko-lubaczowskiej - jej współtwórcy - bp. prof. Jana Śrutwy. Wspomnę tutaj również sługę Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego, który w katedrze sandomierskiej udzielił mi świeceń kapłańskich. Od początku życia Kościoła na naszej ziemi aż do naszych dni - są oni jakby mistyczną cząstką mozaiki wpisującej się w obraz Oblicza Chrystusa Dobrego Pasterza.
Przywołujemy dzisiaj miłosną troskę Świętych Pasterzy Kościoła oraz oblicza Kapłanów - Męczenników, jak również cierpienia i ofiarę życia ludzi i dzieci Zamojszczyzny i Ziemi Lubaczowskiej.
Niech więc na Chrystusie, Jedynym Odkupicielu człowieka spocznie nasz wzrok wiary i miłości. Wpatrując się przy tym ołtarzu w Jego zwycięską postać Zmartwychwstałego wraz z Wami, za przykładem Apostoła Tomasza, pragnę wyznać: „Pan mój i Bóg mój” - Panie Jezu Chryste, Ty jesteś Panem i Odkupicielem każdego bez wyjątku człowieka! To z tej wiary wypływa nasza pewność, że w Kościele nigdy nie osłabnie miłość pasterska Jezusa Chrystusa (PG, 9). To z bogactwa Serca Jezusowego, jako Jedynego i Wiecznego Kapłana chcę czerpać siły, aby jako biskup - będąc w pełni „synem Kościoła stawać się ojcem” - dla współbraci kapłanów, niezależnie od wieku czy stanu zdrowia - dla osób życia konsekrowanego, zarówno kontemplacyjnego, jak i czynnego apostolsko, - pragnę stawać się „ojcem” dla braci kleryków - „kapłanów jutra”, jak również dla Was wszystkich: dzieci, młodzieży, rodzin, ludzi starszych i chorych - braci i sióstr w wierze (por. PG, 18). Za Sługą Bożym Janem Pawłem II - chcę dzisiaj powtórzyć, że „posługa pasterska otrzymana podczas święceń, która stawia mnie „wobec Was”, wyraża się w „byciu dla Was”, co nie stoi w sprzeczności, abym w różnych okolicznościach życia „był zawsze z Wami”. I jest to prawda zarówno w kwestii mojego uświęcenia się razem z Wami w Kościele Chrystusowym, jak również w kwestii stylu sprawowania posługi biskupiej, wraz ze wszystkimi funkcjami, w jakich się przejawia: czy to nauczyciela i stróża wiary ewangelicznej, szafarza sakramentów świętych, jak również przewodnika wspólnoty powierzonych mi ludzi... Wówczas bowiem z Chrystusem i przez Chrystusa tworzyć będziemy pewnego rodzaju „zbawczą sieć”, uwalniającą od zła i prowadzącą do życia prawdziwego w Bogu.
Od zarania dziejów Polski i wszystkich pokoleń ojców i matek tej naszej umęczonej - zamojsko-lubaczowskiej ziemi - jest głęboko wpisana matczyna obecność Dziewicy Maryi, którą w Kościele naszym przyzywamy w wielu tytułach: przede wszystkim Matki Odkupiciela; Matki Opieki Bożej Łaskawej, zwanej Odwachowską, której szóstą rocznicę koronacji przeżywamy właśnie dzisiaj.
Dlatego pragnę z całego serca zawołać słowami Jana Pawła II: „Maryjo, któraś jest żywą pamięcią Kościoła... Powiedz Chrystusowi o nas... Temu Chrystusowi, którego dziś przyszliśmy na nowo zaprosić w nasze życie...” Powiedz o nas... i razem z nami... o wszystkich stanach naszego Kościoła...
Dzięki rozlicznym Sanktuariom - możemy wpatrywać się w Oblicze Matki, która pomaga nam, zarówno młodym i starszym, ludziom chorym i potrzebującym, rodzinom, dzieciom, wspólnotom kapłańskim i życia konsekrowanego interpretować również i dzisiaj to wszystko, co wydarza się w odniesieniu do jej Syna, Jezusa Chrystusa. To Ona sprawia, że nigdy nie gaśnie w nas światło nadziei, która nie jest tylko oczekiwaniem i owocem czasu, lecz żarliwym wołaniem miłości o obecność i działanie Boga, który rozświetla nam wszystko z punktu widzenia Chrystusa. A wtedy nasze życie otrzymuje - pomimo przemijania - nowy sens...
Moi Drodzy! Jeżeli ktoś zechciałby to nazwać programem, to można by tak nazwać...
Ten program jest prosty i odwieczny. Sprawy Boże są najprostsze i najgłębsze. Nie trzeba tworzyć nowych programów, ale za przykładem Jana Pawła II i Benedykta XVI trzeba z nową gorliwością i nową gotowością wejść w ten odwieczny Boży program z „własnym imieniem” i ten Chrystusowy program wypełnić na miarę naszych czasów.
Dlatego w swoim herbie biskupim centralnym punktem odniesienia wybrałem krzyż Jezusa Chrystusa, z papieskiego pastorału Jana Pawła II i Benedykta XVI. Symbol Maryi otwiera nas z woli Chrystusa na Jej wrażliwość serca i odwagę wiary - byśmy wypowiadali nasze „tak” Bogu w różnych okolicznościach i wyzwaniach naszego życia... Któż, jak nie Ona uczy nas drogi zawierzenia Bogu i prowadzenia nas ku Chrystusowi, Odkupicielowi człowieka.
W duchu słów C. K. Norwida, że „położenie geograficzne nie jest ślepym przypadkiem, lecz elementarną kartą historii, którą trzeba czytać, aby dawała siłę do bycia sobą wobec innych” - wpisałem w swój znak posługi herby: katedry w Zamościu i rodzinnego miasta Szydłowca, abyśmy wierni korzeniom wiary, z których wyrastamy, byli „mocni nadzieją”, którą zadał nam 12 czerwca 1999 r. Jan Paweł II oraz połączeni prawdą i miłością...
W naszej dzisiejszej modlitwie Kościoła, kiedy moje serce drży z radości i wdzięczności wobec Boga - pragnę potwierdzić moją synowską miłość i oddanie wobec Ojca Świętego Benedykta XVI, który powierzył mi tę cząstkę Kościoła, która jest na ziemi zamojsko-lubaczowskiej. To Bóg sam pozwala nam dzisiaj uczestniczyć w tym pięknie tajemnic wiary cum Petro et sub Petro... Jesteśmy zjednoczeni w wierze i miłości z Następcą św. Piotra, który stanie dzisiaj na rodzinnej ziemi w Bawarii, aby świadczyć, że „kto wierzy, nie jest samotny”... To zgodnie z zamysłem Następcy św. Piotra pragnę wypełnić następujące zadanie, które wraz z błogosławieństwem dla mojej posługi pośród Was otrzymałem kilka dni temu - 30 sierpnia: „Nie pracujemy po to, aby bronić określonej pozycji władzy pasterskiej, jakiejś strategii sterowania ludźmi, ale po to, by ulice naszego świata były otwarte na Chrystusa”. To jest moje zadanie i ufając w pomoc Zmartwychwstałego Chrystusa i Jego matki - powierzam się Waszym modlitwom.
Teraz chciałem Wam wszystkim podziękować, za to, że jesteście wraz ze mną na modlitwie - czy to wewnątrz, jak również na zewnątrz katedry. Tych słów nauczyłem się na KUL, że: „Pan Bóg nie lubi pośpiechu i pozdrowień bez dostrzeżenia osoby... Dlatego siada wieczorem przed naszym domem i przygotowuje nowy dzień dla oczekujących nam ludzi...”
(...) Nie sposób wymienić dzisiaj wszystkich, których spotkałem i którzy są dzisiaj ze mną fizycznie, czy duchowo. Jestem wszystkim winien wdzięczność przed Bogiem, zarówno ludziom, jak i społecznościom, które mnie ukształtowały.
Wszystkim i każdemu z osobna - nie chcąc nikogo pominąć - chcę powiedzieć, że w moim sercu odbiła się dzisiaj kolejna pieczęć eucharystycznej wdzięczności Bogu za Was i wszelkie dobro, które od Niego za Waszym pośrednictwem przychodzi.
Niech Bóg Was błogosławi i strzeże w pokoju Chrystusa.
Matko Odkupiciela prowadź nas...