Umiłowani Bracia Kapłani, Drogie Siostry i Bracia - Przyjaciele Diecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu!
W niedzielę Chrystusa Króla, 26 października 1947 r., rozpoczęło działalność nasze seminarium. W związku z tą rocznicą dzisiejsza Niedziela Chrystusa Króla jest świętem patronalnym naszej uczelni, ale i diecezji, bo przecież owa Alma Mater kształci kapłanów, którzy pracują na tych terenach. Do wielu parafii naszej diecezji przybyli dziś wychowawcy i alumni naszego seminarium, aby spotkać się z wiernymi, podzielić się doświadczeniem powołania do Chrystusowego kapłaństwa oraz prosić o modlitwy i ofiary na utrzymanie naszej paradyskiej uczelni. Do Was wszystkich, Drodzy w Chrystusie Panu, kieruję niniejsze słowo.

1. Król miłosierny i sprawiedliwy

Liturgia dzisiejszej uroczystości kieruje naszą uwagę na postać Jezusa, Króla Wszechświata. Czytane przed chwilą słowo Boże uwydatnia nam dwa podstawowe przymioty Boga: miłosierdzie i sprawiedliwość. Oba przymioty Boga zostają przez Słowo Boże złączone w jednym obrazie Króla, który winien być zarazem miłosierny, jak i sprawiedliwy, hojnie przebaczać i sprawiedliwie karać.
Zapowiedź proroka Ezechiela z I czytania uwydatnia wymiar miłosierdzia Boga. Miłosierny Pasterz z zatroskaniem spogląda na stan ilościowy i jakościowy swego stada. W przypadku zaginięcia owcy Pasterz zarządza jej poszukiwanie: „Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę… Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko… zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię…” (Ez 34,11.15-16). Bezgraniczna miłość, jaką Dobry Pasterz okazuje podległej sobie owczarni, dowodzi, iż Jego królestwo opiera się na fundamencie miłości. Zatem, aby znaleźć się przy Pasterzu, w Jego królestwie, należy Go naśladować poprzez okazywanie miłosierdzia i miłości drugiemu człowiekowi.
W Ewangelii zaś został uwydatniony wymiar sprawiedliwości. Pasterz, pełen mocy, ukazany został jako Sędzia całej ludzkości, który zasiadł na „swoim tronie pełnym chwały”. Każdy człowiek stanie na sądzie przed Królem. Istotą sądu będzie przyjęcie lub odrzucenie Chrystusa. Chrystus Król, jako Pasterz i Sędzia, oddzieli „owce od kozłów” i dokona sprawiedliwego sądu nad swoją owczarnią. Kryterium sądu Chrystusa-Króla to miara miłości, jaką okazujemy drugiemu człowiekowi: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).
Chrystusowi nie jest obojętny żaden człowiek. Przygarnia tych, którzy są pozbawieni ziemskiej wielkości, a w szczególności okazuje miłość i pochyla się nad głodnymi, spragnionymi, ubogimi, chorymi i uwięzionymi. Jezus jest dla tych ludzi autentycznym Królem miłości i miłosierdzia. Dla tych ludzi Jezus także przygotował królestwo wieczności.
Z dzisiejszych czytań możemy wysnuć wniosek, że oba przymioty Króla, wyrażone symbolicznie w dwóch obrazach Pasterza i Sędziego, ujawniają się w różnym czasie. Chrystus jest najpierw naszym Pasterzem. On czuwa nad nami. W Jego owczarni możemy czuć się bezpieczni. On udziela nam hojnie przebaczenia. On wspomaga mocą Ducha Świętego, aby zło zwyciężać dobrem, aby pozostawać wiernym Bożemu Prawu.
Jednakże ten sam Chrystus Król pojawi się na końcu jako Sędzia. W czasie sądu ostatecznego Chrystus oddzieli swoich przyjaciół, a więc tych, którzy służyli biednym i potrzebującym, od nieprzyjaciół, czyli tych, którzy nie czynili dobra i nie zauważali będących w potrzebie ludzi. Jako chrześcijanie nie możemy nigdy zapominać o tym, że droga do wieczności prowadzi przez człowieka. „Człowiek jest drogą Kościoła” (Jan Paweł II, Redemptor hominis, nr 14).

2. Formacja w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu

Zadaniem seminarium jest przygotowanie takich kandydatów do kapłaństwa, którzy będą duchowo i moralnie wspomagać człowieka w drodze do wieczności. Sześcioletni okres formacji w seminarium to przygotowywanie i uformowanie alumnów na autentycznych świadków wiary. Aby kandydaci do kapłaństwa byli prawdziwymi świadkami Chrystusa, przechodzą głęboką formację duchową i intelektualną. Doświadczają miłości Boga oraz uczą się miłości bliźniego. Ważną rolę w przygotowywaniu się do służby człowiekowi w Kościele odgrywają praktyki duszpasterskie. Rzetelny w nich udział pomaga alumnom odkryć i pogłębić powołanie do służby w kapłaństwie, uwrażliwić na ludzkie problemy i zdobywać umiejętność ich rozwiązywania.
Z radością pragnę Was, Siostry i Bracia, poinformować, że na I rok zostało przyjętych 33 kandydatów do kapłaństwa. Ogółem w paradyskim seminarium studiuje ponad 100 alumnów. Jesteśmy wdzięczni Bogu za nowe powołania, za tych młodzieńców, którzy wstąpili do naszego seminarium. Stało się to zapewne dzięki dobrej, religijnej atmosferze w ich rodzinach, dzięki gorliwej pracy kapłanów i nauczycieli, dzięki żarliwej modlitwie wiernych, w tym grup „Przyjaciół Paradyża”. Tereny naszej diecezji ciągle wołają o nowe i święte powołania. Proszę Was, módlcie się często w intencji nowych powołań do służby w Kościele. O potrzebie tej modlitwy przypomina nam Chrystus: „Proście Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 37).
W paradyskim seminarium zajęcia dydaktyczne z zakresu teologii, filozofii, nauk humanistycznych oraz języków obcych prowadzi 43 wykładowców. Zatrudnionych jest 24 pracowników fizycznych. Od dwóch lat nasza uczelnia jest Sekcją Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego, wszyscy nasi absolwenci kończą studia ze stopniem magistra teologii.
Posiadają pełne kwalifikacje do prowadzenia katechezy w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych.
Staramy się, aby jak najlepiej przygotować naszych alumnów do Chrystusowego kapłaństwa. Zabiegamy o tworzenie dla nich dobrych warunków do duchowego, ludzkiego i intelektualnego rozwoju. Organizujemy sympozja i sesje naukowe. W seminarium działają aktywnie różne koła zainteresowań, w których alumni mogą zgłębiać swoją wiedzę i rozwijać pasje. Ważnym wydarzeniem kulturalnym jest coroczny, sierpniowy Festiwal Muzyki Dawnej, tzw. Muzyka w Raju.
Także dzięki zabiegom budowlanym i konserwatorskim Paradyż stał się atrakcyjnym miejscem na mapie turystycznej Polski i jest odwiedzany przez rzesze pielgrzymów i turystów z całej Europy. Do zakończenia konserwacji paradyskich zabytków pozostała północna i środkowa nawa kościoła. W najbliższych miesiącach zakończone zostaną prace na terenie ogrodu, ułożone będą ścieżki z kostki granitowej oraz droga wzdłuż muru okalającego Paradyż (obok drogi krzyżowej).
Seminarium Duchowne w Paradyżu może istnieć i spełniać swoje zadania formacyjne dzięki życzliwej pomocy naszych Kapłanów i Wiernych. Siostry i Bracia, to Wy jesteście wypróbowanymi przyjaciółmi i dobroczyńcami naszej uczelni, to Wy stanowicie trwałe zaplecze dóbr duchowych i materialnych, których codziennie doświadczamy. Bóg zapłać za tę pomoc. Trzeba podkreślić, że nawet w najtrudniejszych czasach seminarium nieustannie otrzymywało pomoc od wiernych naszej diecezji. Takie przeświadczenie towarzyszy mi także i dziś, kiedy ośmielam się zwrócić do Was z serdeczną prośbą o modlitewne i materialne wsparcie, niezbędne do właściwego funkcjonowania naszej uczelni. Pragnę przypomnieć, że seminarium duchowne nie otrzymuje żadnej subwencji ze strony państwa, gdyż jest uczelnią prywatną, kościelną. Jesteśmy zdani na kochające serce wiernych naszej diecezji. Składam serdeczne Bóg zapłać za ofiary złożone dziś na tacę. Dziękuję także tym Parafiom, które organizują dla seminarium jesienną zbiórkę płodów rolnych. Wdzięczność naszym Ofiarodawcom wyrażamy poprzez codzienną modlitwę we wspólnocie seminaryjnej, natomiast w każdy czwartek odprawiana jest w tej intencji Msza św.
Wszystkim życzliwym naszemu seminarium i spieszącym nam z jakąkolwiek pomocą życzę wszelkiego Bożego błogosławieństwa. Niech Chrystus Król, Patron naszego seminarium, błogosławi Wam, Waszym Rodzinom, a Matka Boża, Ozdoba Paradyża, chroni od wszelkiej mocy zła.

Paradyż, 2 listopada 2005 r.