Zapytałem niedawno młodzież, czy myśli o świętości. Dominowały odpowiedzi przeczące: "nie myślę, bo o świętości nie mówi się w domu, na spotkaniach koleżeńskich, w mediach", "myślę o innych sprawach, które mnie interesują i dotyczą", "nie mam czasu", "w kościele ludzie sprawiają wrażenie wciąż przygnębionych, choć przecież śpiewa się " każdy święty chodzi uśmiechnięty". Zaskoczony odpowiedziami rzekłem: " Przecież Ojciec Święty daje takie niesamowite świadectwo świętości swoim życiem... A rzesze ludzi świętych, ukazanych przez Kościół? To przez nich Bóg ukazuje naocznie swoją obecność i swoje oblicze. W nich do nas sam przemawia i daje znak królestwa swego".

Współcześnie popularne jest to, o czym krzyczą media (choć młodzież przyznaje, że nie wszystko podoba im się z tego, co promuje telewizja lub prasa), to, co na luzie, co nie wymaga ofiary. Właściwie wszystko jest "spoko", "super", no i ostatnio bardzo modne "Róbta, co chceta". Pan J. Owsiak zbiera pieniądze dla noworodków. Cel piękny, bo przecież pomoc charytatywna jest czymś dobrym. Szczerze ją popieram. Ale część pieniędzy zostanie wykorzystana do "celów strategicznych" ´ w geście wdzięczności za włączanie się młodzieży do Orkiestry Świątecznej Pomocy. W podzięce J. Owsiak zafunduje młodym "Przystanek Woodstock" ´, zadymę i strumienie piwa. Każdy też będzie mógł tam robić, co zechce. W imię wolności i miłości. "Się ma, samo dobro" - mój Boże... Czy takie działanie nie jest próbą zmiany oblicza polskiego społeczeństwa, przywiązanego do Kościoła i tradycji na liberalne i areligijne? Czy takich młodzież polska ma idoli?

Po co więc doskonałość, świętość? Co z modlitwą, sakramentami, świętowaniem nie-dzieli? Człowiek wie o tym, że należy do Boga. Ojciec Święty w liście apostolskim Novo millennio ineunte pisze: "Zadać katechumenowi pytanie: Czy chcesz przyjąć chrzest? znaczy zapytać go zarazem: Czy chcesz zostać świętym? Znaczy postawić na jego drodze radykalizm Kazania na Górze: bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (pkt. 31). A ów Paweł Apostoł pisał do Tesaloniczan: "wolą Bożą jest wasze uświęcenie" (1 Tes 4, 3) i do Efezjan: "wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem" (Ef 1, 4).

Być świętym wcale nie oznacza, by być wrogiem wszystkiego, co ziemskie i doczesne. To znaczy być przyjacielem ludzi i współtwórcą ich dobra. A dobro zawsze dokonuje się w ciszy, bez hałasu i krzyku. Wzorem jest Chrystus. Z Niego wciąż czerpiemy życie zwane łaską, która uzdalnia nas do i usprawnia do wiecznej egzystencji. Życie świętych ukazuje przekonująco istotny i pełny sens życia ludzkiego, uczy dostrzegać hierarchię wartości i drogę ku osiągnięciu wartości najwyższych. Człowiek winien wiedzieć, że jest powołany do wieczności i że dzięki współpracy z łaską otrzymaną od Zbawiciela stajemy się zdolni osiągnąć pełnię życia, zbawienie.

Jan Paweł II nazywa młodzież "szczególnym darem Ducha Bożego dla Kościoła", ukazując istnienie pewnej tendencji pesymistycznego oceniania młodych, z powodu ich problemów i słabości, z jakimi zmagają się we współczesnym społeczeństwie. Młodzież ma stawać się "stróżami poranka" (por. Iz 21, 11-12), zwiastującymi brzask nowego tysiąclecia. Stąd zadanie ukazywania młodym prawdziwych wartości i kształtowania właściwych postaw.

A biedni i potrzebujący będą zawsze. Akcje charytatywne także więc będą zawsze potrzebne. Najważniejsze, by mieć świadomość własnej tożsamości i nie zniekształcać w sobie Bożego życia. Nawet wtedy, gdy ktoś będzie podsuwał niebezpieczną propozycję pod płaszczykiem rzekomego dobra.