O Panie! Jako ja żyję i cierpię, oni żyli i cierpieli, i przeminęli, jako ja przeminę. O Panie! Wzrosłam wśród nich, nie pojmowałam niegdyś, co to jest być bez nich, a dziś już nie pojmuję, co to jest być z nimi. Gdzie oni są, o Panie?

Czasem w głosach słyszanych zda mi się, że ich głos się odzywa – czasem w nocy strach mnie przejmie; patrzę naokoło, jak gdyby oni stali blisko – i minie chwila, i nie ma nikogo!

O, daj im odpoczynek na łonie Twoim, o Panie! – Oni w czasie grzeszyli, a teraz klęczą u stóp Twoich w Wieczności. (...)

Ty się w miłosierdziu kochasz, o Panie! A im krótkie dni były pełne utrapienia – przyszli na te padoły, nie pamiętając, skąd idą, nie wiedząc, gdzie pójdą, ufając tylko Imieniu Twemu – w nieszczęściu wzdychali do Ciebie! Daruj, o, daruj im, Panie! (...)

Przebacz im, Panie! Jeśli dotąd za winy pracują z daleka od Ciebie, pozbawieni niebieskich radości; jeśli dotąd nie rozerwana zasłona ich losów; jeśli wiedzą jeszcze, co to łzy i westchnienia: o, skróć chwile ich próby – a jako ja dzisiaj modlę się za nich, daj, Panie, by kiedyś ci, których zostawię na ziemi, modlili się za mnie. – Połącz mnie kiedyś, o Panie, z tymi, których zaznałam i ukochałam na ziemi – byśmy razem żyli w Tobie na wieki wieków. Amen.