Franciszek Ksawery Seelos urodził się w bawarskim Füssen. Już jako chłopiec marzył o kapłaństwie. Gdy został redemptorystą, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by służyć niemieckim emigrantom. Pierwsze lata kapłaństwa przeżywał u boku św. Jana Nepomucena Neumanna. Szybko zasłynął jako spowiednik i kaznodzieja mówiący prosto, bez chłodu i dystansu. Wymagający wobec siebie, wobec innych pozostawał pogodny i serdeczny. Zapamiętano go jako „radosnego ascetę”.
Źródło tej postawy było głębsze niż jego charakter. Seelos żył redemptorystowską prawdą: „U Niego obfite jest odkupienie”. Grzech traktował poważnie, ale jeszcze poważniej łaskę. Dlatego nie odpychał ludzi poranionych, zagubionych czy zawstydzonych. Jego kapłaństwo miało skracać drogę człowieka do Boga.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Ta sama duchowość zaprowadziła go w 1867 r. do domów ludzi zakażonych żółtą febrą w Nowym Orleanie. Odwiedzał chorych, udzielał sakramentów i niósł pomoc, choć miał świadomość, że sam może zapłacić za to życiem. Zachorował i zmarł 4 października, mając 48 lat.
Jan Paweł II beatyfikował go w 2000 r. Seelos przypomina, że miłosierdzie Boże jest większe niż ludzki grzech, a kapłan ma prowadzić człowieka właśnie do tej pewności. Sam żył nią do końca: przy konfesjonale przywracał nadzieję grzesznikom, a w domach chorych niósł Chrystusa tym, którzy byli blisko śmierci.
Bł. Franciszek Ksawery Seelos, prezbiter, ur. 11 stycznia 1819 r., zm. 4 października 1867 r.
