Dar z siebie

Uroczystość, podczas której święcenia diakonatu przyjęło 4 alumnów V roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego, odbyła się w parafii Miłosierdzia Bożego w Lublinie. – Tu zaczyna się kolejny etap życia alumnów, w tym naszego rodaka Marcina. Do tego dnia przygotowywaliśmy się od dawna, modląc się za wszystkich kandydatów do święceń. Dla naszej wspólnoty parafialnej to wyjątkowy dar. Mamy ponad 70 chłopców w Liturgicznej Służbie Ołtarza i wielką nadzieję, że Boża iskra dotknie serc młodych ludzi i z ich szeregów Pan powoła kolejnych kapłanów. Wierzymy, że nie zabraknie siewców, którzy będą głosić światu Dobrą Nowinę o Chrystusie – powiedział proboszcz ks. Andrzej Kołodziejski.

W pasterskiej refleksji bp Adam Bab podkreślił, że „czterech braci jest prorockim znakiem, że Kościół ma być służebny, że Kościół stoi na służbie”. Przypomniał, że diakon jest przede wszystkim sługą na wzór Chrystusa, który „nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć”. Podkreślił, że posługa diakońska wymaga pokory, gotowości do służenia drugiemu człowiekowi na wzór Chrystusa oraz wiernego głoszenia Ewangelii w codziennym życiu. Zwrócił uwagę, że święcenia diakonatu to „wylanie fundamentu pod całe życie, które ustanawia przyjmującego kimś, kto jest naśladowcą Chrystusa Sługi, kimś, kto jest z Chrystusem Sługą głęboko zjednoczony”. Zachęcał alumnów do odkrywania w sobie „tożsamości sługi” i „logiki daru”. Jak nauczał, gotowość służby i bezinteresowny dar z siebie na wzór Chrystusa może rodzić sprzeciw i niezrozumienie. Jednak głęboka świadomość synostwa Bożego pozwala pokonać wszelkie trudności i służyć światu na wzór Chrystusa. – Bądźcie nieustannym darem dla innych. Oddajcie Bogu Ojcu na służbę całego siebie; to jest najlepszy sposób wyrażenia zachwytu miłością, którą zostaliście jako synowie umiłowani. Trudno o większą miarę ludzkiego życia, niż bycie synem Bożym i wyrażenie tego synostwa przez dar siebie, przez służbę – powiedział bp Adam Bab, przypominając, że „więcej radości jest w dawaniu, niż w braniu”.

Na zakończenie diakoni wyrazili wdzięczność Bogu za otrzymaną łaskę powołania i ludziom, przez których ta łaska do nich dotarła. Słowa podziękowania skierowali m.in. do wychowawców seminaryjnych z rektorem ks. Jarosławem Marczewskim oraz rodziców i krewnych, którzy „wychowali ich oraz otaczali modlitwą od początku życia, przyczyniając się do wzrostu wiary oraz z otwartością przyjęli powołanie, wsparli je swoją miłością i pozwolili realizować”. – Wszystkim dziękujemy za bezcenny dar modlitwy, prosząc równocześnie, aby nie ustawali w błaganiach w intencji nowych powołań kapłańskich – powiedzieli nowi diakoni.