Wydarzenie było częścią II Międzypokoleniowego Festiwalu Literackiego „GENeracja Słowa”, który trwał w Sandomierzu od 18 do 27 września pod hasłem: „Od Reymonta do Myśliwskiego – regionalizm wczoraj i dziś”.
Źródła inspiracji
Spotkanie, utrzymane w kameralnej atmosferze, pozwoliło uczestnikom bliżej poznać dorobek literacki obu duchownych. Autorzy dzielili się refleksjami na temat źródeł inspiracji, kulis powstawania swoich książek oraz roli, jaką w ich twórczości odgrywa codzienność i doświadczenie duchowe. Biskup Krzysztof Nitkiewicz zaznaczył na wstępie, że aktywność literacka stanowi jedynie dodatek do biskupiej posługi, będąc formą ewangelizacji. Nawiązał do swojej najnowszej książki Protos, poświęconej żyjącemu przeszło dwa wieki temu bp. Adamowi Prosperowi Burzyńskiemu, z którym, jak podkreślił, łączy go wiele doświadczeń. Chodzi głównie o kontakty z chrześcijańskim wschodem, a także o przyjaźń z osobami będącymi daleko od Kościoła. Zapowiedział również gotową już do druku kolejną powieść dotykającą relacji katolicko-żydowskich.
– Publikowałem pracując jeszcze w Kurii Rzymskiej, gdy dużo podróżowałem służbowo po świecie, więc jestem po prostu wierny mojej starej pasji. To okazja do tego, by podzielić się odczuciami i przemyśleniami. Dzisiaj również spotykam każdego dnia wielu ciekawych ludzi, o barwnej osobowości, zdarzają się też zadziwiające sytuacje oraz momenty grozy. I naturalnie wracają wspomnienia z Wiecznego Miasta. To wszystko stanowi źródło inspiracji, z zachowaniem oczywiście należytej dyskrecji. Staram się, by moje książki nie tylko kusiły ciekawą fabułą, ale przede wszystkim dawały nadzieję. Nawet jeśli pojawia się w nich wątek kryminalny, to jest on tylko pretekstem, by mówić o człowieku, jego wierze i duchowych zmaganiach. Przy okazji lubię pośmiać się z samego siebie – powiedział biskup.
Literackie spojrzenie
Ksiądz Wojciech Kania opowiadał z kolei o swojej drodze twórczej – od pierwszych tomików poezji pisanych w czasach szkolnych po najnowsze powieści kryminalne. Podkreślał, że inspiracje czerpie z codzienności, historii Sandomierza oraz rozmów z ludźmi. Zaznaczył, że jego książki – choć należą do gatunku kryminału – nie epatują brutalnością, lecz mają charakter refleksyjny i wartościowy, z mocnym akcentem na pytania o ludzkie wybory. Mówił także o swojej fascynacji historią powojenną i o tym, jak wplata wątki dotyczące donosów czy archiwalnych teczek w fabułę, aby pobudzić czytelników do refleksji nad przeszłością i teraźniejszością.
– Pisanie daje mi możliwość spojrzenia na świat z innej perspektywy i zatrzymania tego, co często umyka w codzienności. Choć sięgam po formę kryminału, nie interesuje mnie epatowanie brutalnością. Ważniejsze jest pokazanie ludzkich wyborów, emocji i słabości. Każda postać ma w sobie coś z nas samych – czasem zaskakuje, czasem zmienia się w trakcie historii, tak jak człowiek w życiu. Inspirację czerpię z uliczek Sandomierza, z jego kamienic i historii, ale także z rozmów i spotkań. To one podsuwają obrazy i pytania, które później staram się przełożyć na literaturę. Moje książki mają nie tylko bawić, ale też przypominać, że warto szukać prawdy i piękna w świecie, nawet jeśli kryją się one pod warstwą trudnych doświadczeń – podkreślał ks. Kania.
Spotkanie poprowadziła dr Izabela Fac. Na zakończenie uczestnicy mogli zadawać pytania, porozmawiać z autorami oraz zdobyć autografy. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele władz samorządowych, Wydawnictwa Diecezjalnego, mieszkańcy Sandomierza, siostry zakonne, klerycy i księża.
Bądźmy razem z Panem Jezusem w Wielkim Tygodniu, żeby nauczył nas kochać – wskazywał licznie zgromadzonej młodzieży bp Krzysztof Nitkiewicz w Niedzielę Palmową w Sandomierzu.
Przy figurze Matki Bożej Niepokalanie Poczętej na Rynku Starego Miasta dzieci i młodzi z diecezji sandomierskiej łączyli się duchowo z Ojcem Świętym Franciszkiem i ze swoimi rówieśnikami na placu św. Piotra w Rzymie.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Na poligonie wojskowym we wsi ’t Harde na skraju lasu Veluwe w prowincji Geldria, największej w Holandii, trwa pożar. Według krajowego koordynatora ds. pożarów terenów naturalnych Edwina Koka z Holenderskiego Instytutu Bezpieczeństwa Publicznego jest to „wyjątkowo duży pożar”. Nie ma informacji o poszkodowanych.
Holenderskie ministerstwo obrony potwierdziło nadawcy publicznemu NOS, że pożar na poligonie wybuchł podczas ćwiczeń. Wydano alert NL-Alert dla kilku regionów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
