Piotr Damiani urodził się w Rawennie. Kształcił się w mieście Faenza, a następnie w Parmie. Około 1034 r. osiadł w klasztorze w Fonte Avellana. W 1057 r. przyjął nominację na kardynała biskupa Ostii. Podjął się reformy Kościoła. W tamtym czasie jednymi z problemów, które dręczyły wspólnotę Kościoła, były symonia i inwestytura. Piotrowi Damianiemu zależało na uwolnieniu wspólnoty Kościoła od takich zależności. Jako wielki znawca Biblii i Ojców Kościoła oraz znakomity prawnik kanonista był też wielokrotnie legatem papieskim na synodach i pełnił funkcję mediatora w trudnych sprawach. Zawsze było mu jednak bliskie życie pustelnicze. Napisał Regułę, w której mocno uwydatnił „rygor eremu”: mnich miał prowadzić w ciszy życie modlitwy, dziennej i nocnej, stosować długie i surowe posty i zawsze być posłusznym przeorowi. Należał do grona kontynuatorów dzieła św. Romualda z Camaldoli, którego życie duchowe opisał w Żywocie Romualda.
Wśród jego ascetycznych dzieł na uwagę zasługuje właśnie rozprawa o życiu pustelniczym. Należał do najpłodniejszych pisarzy swoich czasów – zostawił po sobie ok. 240 utworów poetyckich, 170 listów, 53 kazania, 7 życiorysów i kilka innych tekstów.
Św. Piotr Damiani, biskup i doktor Kościoła ur. w 1007 r. zm. 22 lutego 1072 r. w klasztorze Benedyktynów w Faenzie
Vincenzo Morani, Św. Piotr Damiani, fresk z opactwa Świętej Trójcy w Cava de’ Tirreni
To jeden z tych wielu świętych, którzy nie mieli łatwych początków. I pewnie dlatego tak bliski stał mu się krzyż Chrystusa, że nazwał siebie „Piotrem, sługą sług krzyża Chrystusowego”.
Zanim został wielkim znawcą Biblii, Ojców Kościoła, klasyków łacińskich oraz znakomitym prawnikiem kanonistą, zanim nabrał biegłości w wyrafinowanej sztuce pisania (ars scribendi), zaczynał jako świniopas w gospodarstwie swojego brata. Dziś włoskiego mnicha św. Piotra Damianiego (1007-72) wspominamy 21 lutego jako miłośnika samotności, pozostającego jednocześnie nieustraszonym mężem Kościoła i zaangażowanym bezpośrednio w reformę podjętą przez papieży XI wieku.
Każde spojrzenie Maryi coś odsłania: Boga, człowieka, drogę. W maju zapraszamy Cię do zatrzymania się przy 31 takich spojrzeniach. Dziś zobacz jedno z nich.
Maryja przyjmuje łaskę. To trudniejsze, niż się wydaje. Łatwiej jest działać, poprawiać się, zasługiwać. Trudniej pozwolić, żeby ktoś coś nam dał — bez warunków. Bóg przychodzi z darem. Pytanie brzmi: czy pozwolisz go sobie dać?
Radosna, utalentowana, oddana innym – i całkowicie oddana Bogu. Helena Kmieć staje się dla współczesnego Kościoła symbolem świętości „z sąsiedztwa”, która zachwyca prostotą i autentycznością. Zapraszamy do lektury fragmentu książki „Wzór na świętość według Helenki Kmieć”, który pozwala lepiej zrozumieć wewnętrzną drogę kandydatki na ołtarze i inspiruje do zrobienia własnego kroku w stronę Boga.
Małe słowa wiele znaczą! Pewnie zastanawiacie się, co może oznaczać to niepozorne słówko „do”. W życiu Helenki słowo „do” pojawiało się bardzo często. Używała go, gdy chciała iść DO kościoła. Gdy wybierała się DO szkoły i DO przyjaciół. Pojechała DO Zambii i Boliwii, by tam pomagać dzieciom. Ważnego przyimka DO Helenka używała zawsze wtedy, gdy podejmowała jakieś świadome działanie z myślą o drugim człowieku bądź o Bogu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
