Kościół jest wspólnotą wszystkich ochrzczonych w imię Trójcy Przenajświętszej. W tej wspólnocie troszczymy się o budowanie własnej świętości i o godne zmierzanie do wieczności. Fundamentem życia człowieka wierzącego jest każdorazowa Eucharystia. Materialny wymiar każdej świątyni ma więc ogromne znaczenie dla kształtowania naszych postaw. Błogosławione znaczenie, szczególnie w naszej archidiecezji, mają kolejne uroczystości odbudowy po wojennych zniszczeniach, a także budowy od podstaw nowych kościołów, które jednoczyć mają wiernych na modlitwie uwielbienia Boga. Zwieńczeniem tej prawdy o kościołach są ich konsekracje. Podniosłą uroczystość konsekracji świątyni przeżyła 27 kwietnia parafia oddana Niepokalanemu Sercu NMP w Gryfinie.

Na kartach historii

W 1970 r. w Nowym Czarnowie rozpoczęto budowę Elektrowni Dolna Odra, co wiązało się z dużym wzrostem potrzeb mieszkaniowych w mieście. W kwietniu 1972 r. do parafii w Gryfinie przybył ks. Bronisław Kozłowski i zaczął pełnić funkcje zarządcy parafii, później administratora, a w końcu proboszcza i dziekana. Miasto szybko się rozwijało, tak, że trzeba było pomyśleć o nowej parafii i budowie drugiego kościoła. Myśl ta skonkretyzowała się, gdy ks. Kozłowski zobaczył plan budowy osiedla Górny Taras, na którym nie przewidziano kościoła. Po rozmowie z bp. Jerzym Strobą wystosował do władz wojewódzkich pismo z prośbą o wyznaczenie na terenie nowego osiedla miejsca pod budowę kościoła. 11 stycznia 1983 r. do Gryfina przybyli: bp Jan Gałecki, bp Stanisław Stefanek, ks. inf. Roman Kostynowicz, aby w obecności architekta Henryka Łopacińskiego zapoznać się z miejscem przeznaczonym pod budowę kościoła. 3 czerwca 1984 r. podczas Mszy św. ks. proboszcz ogłosił, że komisja zwołana przez ordynariusza wybrała jeden z czterech projektów nowego kościoła.

Nowa parafia

11 września 1988 r. na mocy dekretu bp. Kazimierza Majdańskiego powstała nowa parafia w Gryfinie Niepokalanego Serca NMP (obok istniejącej już Narodzenia NMP). Proboszczem nowo utworzonej parafii został ks. Bronisław Lose. W końcu lipca 1988 r. rozpoczęto budowę kościoła-kaplicy. Ofiarnością i ogromnym wkładem pracy parafian, którzy chętnie przychodzili na budowę, powstały pierwsze fundamenty.

Lud Boży gromadził się w każdą niedzielę na sześciu Mszach św. odprawianych przy polowym ołtarzu. W Boże Narodzenie w 1988 r. uroczystą Pasterkę połączoną z poświęceniem kaplicy odprawił bp Jan Gałecki. Z racji wielkości parafii (ok. 10 tys. wiernych), podjęta została decyzja o budowie nowego kościoła, obok istniejącej już kaplicy. Budowę kościoła św. Maksymiliana Marii Kolbego, rozpoczął w 1997 r. ks. Wojciech Musiałek. Kolejny etap budowy rozpoczął ks. Henryk Krzyżewski. Ostatnie lata to wśród wielu prac inwestycyjnych przede wszystkim kwestia elewacji kościoła, wieży, wyposażenia prezbiterium, wykonania ławek, pomieszczeń na chórze, estetyki otoczenia świątyni wraz ze schodami i chodnikami.

Historyczna chwila

Niezwykle symboliczna liturgia konsekracji kościoła zgromadziła wielu dostojnych gości z bp. prof. Henrykiem Wejmanem na czele, który jej przewodniczył w asyście ponad 25 kapłanów z proboszczem ks. kan. Henrykiem Krzyżewskim, dziekanem gryfińskim ks. kan. Stanisławem Helakiem oraz ks. kan. Wojciechem Musiałkiem, poprzednim proboszczem. Obecne były także władze samorządowe gminy Gryfino z burmistrzem Mieczysławem Sawarynem, przewodniczącym Rady Miejskiej Rafałem Gugą, samorząd powiatowy, służby mundurowe.

Gospodarzem tej historycznej chwili był ks. kan. Henryk Krzyżewski, który z pasją i poświęceniem wraz ze wspólnotą parafialną przygotował wnętrze kościoła do rytu konsekracji. Początkowym akcentem sakralizacji kościoła było najpierw poświęcenie ołtarza, ambonki i murów wewnątrz świątyni. Przed Liturgią Słowa Bożego biskup dokonał przekazania księgi Pisma Świętego do przepowiadania Dobrej Nowiny. Słowo Boże wygłoszone przez głównego celebransa jako fundament oparło się na tekstach biblijnych, które odzwierciedlały prawdę o roli i znaczeniu świątyni oraz ołtarza – miejsca sprawowania Eucharystii i sakramentów świętych. Oddając hołd wszystkim, którzy z ks. Henrykiem przygotowali świątynię do dnia konsekracji, podziękował poprzednim proboszczom doceniając ich ogrom pracy oraz wyjaśnił głęboką symbolikę nowego wyposażenia liturgicznego. Zwrócił także uwagę na to, że konsekracja dokonuje się raz w historii każdego kościoła, a przez to wpływa na miejscową wspólnotę aby godnie uczestniczyła w Eucharystii, słuchała Słowa Bożego i przyjmowała sakramenty św.

Zasadniczym elementem liturgii była konsekracja ołtarza do sprawowania Najświętszej Ofiary. Jest to obrzęd bardzo przemawiający do wnętrza ludzkiego przez swą symbolikę i nawiązanie do najistotniejszych funkcji, które spełnia Ołtarz Żertwy Pańskiej. Po namaszczeniu biskup dokonał tego samego obrzędu w dwunastu miejscach kościoła przy tzw. zacheuszkach, które stanowią widoczny znak świętości tego miejsca. Rozbudowany obrzęd okadzenia ołtarza i świątyni oraz zapalenie świec ołtarzowych, a także świec kandelabrowych przy zacheuszkach, wprowadziły uczestników Eucharystii w dalsze przeżywanie Najświętszej Ofiary.

Piękno dokonanej renowacji kościoła, duch modlitwy oraz świadectwo wiary zaangażowanych w wielu formatach wspólnoty wiernych budzi podziw. Niech temu szlachetnemu wzrastaniu w świętości dopomaga św. Maksymilian Maria Kolbe – patron konsekrowanego kościoła!