Elżbietanka od 33 lat niesie pomoc najbardziej potrzebującym mieszkańcom Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie we Wschowie.

Zgodnie z charyzmatem

Placówka przy pl. św. Jana istnieje od 1 września 1961 r. Jest prowadzona przez Siostry Elżbietanki zgodnie ze wzorem ich patronki, św. Elżbiety i charyzmatem zgromadzenia. – W domu zamieszkują osoby, które zostaly w nim umieszczone jako małe dzieci w momencie jego powstania i żyją tu do dziś – wspomina elżbietanka. – Od samego początku były tu dzieci o bardzo znacznym stopniu niepełnosprawności – nie mówiące, nie chodzące, nie zgłaszające żadnych potrzeb, z którymi nie można było nawiązać jakiegokolwiek kontaktu. Przypominam sobie, gdy odwiedziłam to miejsce w 1980 r. Wówczas byłam przerażona widokiem, ponieważ nigdy wcześniej nie spotkałam się z takim obrazem niepełnosprawności. W ogóle nie przyszło mi na myśl, że kiedykolwiek mogę być tu skierowana do pracy i pełnić funkcję odpowiedzialnej za dom i jego mieszkańców. Jednak, jak się okazało, Bóg miał wobec mnie inne plany i postawił przede mną zadanie polepszenia warunków mieszkalnych i edukacyjnych tego miejsca – dodaje siostra, która funkcję dyrektora pełni nieprzerwanie od 1990 r.

Wzrosła liczba

Od początku profesjonalnie nadzorowała jego rozbudowę, dzięki czemu liczba mieszkańców wzrosła do 60. W domu zorganizowano 5 mieszkań, w których przebywa po 12 osób w 3 grupach wiekowych: dzieci, młodzież i dorośli. W znacznej części mieszkańcami są osoby ze znacznym i głębokim stopniem niepełnosprawności. W domu przebywają podopieczni, którzy ukończyli 30. rok życia, ale ze względu na małą zdolność adaptacyjną nie mogą oraz nie powinni zmieniać środowiska i miejsca zamieszkania. Mieszkańcy korzystają z rehabilitacji oraz zajęć rekreacyjno-rozrywkowych i terapeutycznych. W placówce stworzono sale zabaw dla młodszych dzieci, które są pełne kolorów i zabawek adekwatnych do wieku. Najmłodsi uczęszczają do przedszkola specjalnego, którego jeden z oddziałów znajduje się w budynku DPS-u, natomiast starsze dzieci codziennie dowożone są do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego. Mieszkańcy mają dostęp do kapłana, sakramentów jak chrzest i bierzmowanie, w każdą niedzielę i święta uczestniczą we Mszy św.

Piękne owoce

Ogrom pracy wykonywanej przez siostry, rehabilitantów i terapeutów przynosi piękne owoce. Przykładem są postępy kilkuletniego Marcelka. – Chłopczyk, który przyszedł do nas w styczniu, był dzieckiem leżącym, nie wiedział, co to jest być położonym na brzuszek, jak to jest być wykąpanym w wanience. Był krzyk, pisk i nic więcej. W tej chwili otrzymał ortezy i zaczyna stawać na nóżki. Wcześniej nic nie mówił, a teraz zaczyna powtarzać różne słowa. Doktor, pod którego jest opieką, jest zdziwiony, że zrobił tak znaczne postępy, bo uszkodzenia neurologiczne u chłopca są naprawdę rozległe. Ale udało się, więc cieszymy się z jego postępów – mówi siostra dyrektor. Elżbietanka, mając 74 lata, mogłaby już od 14 lat odpoczywać na zasłużonej emeryturze. Mimo tego, nadal bezinteresownie służy osobom potrzebującym i niepełnosprawnym. Dzięki jej codziennej trosce wszyscy mieszkańcy odnajdują tu swoje miejsce. – Przede wszystkim chcemy im stworzyć dom. Na ile nam się to udaje, to mogą powiedzieć inni. Mieszkamy na terenie domu i jesteśmy zawsze do dyspozycji jego mieszkańców 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu – mówi s. M. Elżbieta. Skąd czerpie siły? – Każda z nas szuka pomocy i wsparcia w kaplicy przed Najświętszym Sakramentem. W tej chwili mamy tam też obraz s. M. Iwony Król, której proces beatyfikacyjny rozpoczął się, dlatego często zwracam się także do niej z prośbą o pomoc – przyznaje. – Do zgromadzenia przyszłam z wykształceniem ekonomicznym jako księgowa, więc byłam zdziwiona, gdy okazało się, że będę posługiwać jako dyrektor w takim miejscu. Tylko dzięki Bożej Opatrzności i życzliwości wielu osób, z którymi od początku się tutaj spotykałam, udało mi się i wciąż udaje realizować to zadanie. Nie ukrywam, że dziś czuję satysfakcję, że na przestrzeni 33 lat udało się zapewnić mieszkańcom domu to, co najbardziej potrzebne – kończy siostra dyrektor.