W miejscowości Gębice, 20 kilometrów od Lubska, przy szosie prowadzącej do Gubina, latem 1939 r. w zabudowaniach majątku ziemskiego hitlerowcy umieścili kilkudziesięciu jeńców czeskich, dając tym samym początek jednemu z setek obozów pracy przymusowej, tzw. "Anfanglagerów", miejsc mordu (np. w Obrzycach, gdzie w latach 1942-1945 uśmiercono, a raczej zamordowano około 18 tys. chorych ludzi). Winni zamordowania 2,5 tys. osób - pielęgniarka Amanda Ratajczak i pielęgniarz Hermann Gulke zostali skazani w 1945 r. przez radziecki sąd wojskowy w Międzyrzeczu na karę śmierci. Wyrok został wykonany.

W Gębicach powstał Stalag III B Fuarstenberg - Filia Amtitz. Pod koniec kampanii wrześniowej 1939 r. zaczęto tu zwozić polską ludność cywilną, ujętą w czasie ewakuacji na wschód, a pochodzącą z terenów województwa poznańskiego, pomorskiego, łódzkiego oraz okolic Warszawy. Wśród ludności cywilnej więziono tu również przez okres blisko trzech miesięcy grupę księży i zakonników z Niepokalanowa z ojcem Maksymilianem Kolbe na czele.

W połowie października 1939 r. część ludności cywilnej zwolniono, część natomiast skierowano do pracy przymusowej. Do obozu zaczęto sprowadzać jeńców polskich wziętych do niewoli w kampanii wrześniowej. W listopadzie obóz przeniesiono w okoliczne pola, gdzie rozbite zostały namioty, a teren ogrodzony został drutem kolczastym oraz otoczony posterunkami. Przeciętny stan jeńców wahał się w granicach 20-25 tys. osób. Stan ten uległ jednak ciągłym zmianom, ponieważ jeńców dzielono na mniejsze grupy, wysyłano do obozów w głębi Rzeszy, niektórych natomiast kierowano do pracy na roli.

Jeńcy, pozbawieni elementarnych warunków sanitarnych, cierpieli z powodu głodu, zimna i chorób. Jesienią 1939 r. zamordowano pierwszych jeńców. Wśród nich był jeniec o nazwisku Behrend. Zamordowano go tylko z tego powodu, iż był wyznania mojżeszowego. W maju 1940 r. jeńców pozbawiono ich statusu i skierowano do pracy przymusowej jako robotników cywilnych. Obóz został zamieniony w punkt zborny dla robotników cywilnych różnych narodowości. W ciągu 7 miesięcy w obozie zmarło, bądź też zostało zamordowanych, kilkuset jeńców. Pochowano ich na cmentarzu jenieckim w lesie nieopodal wsi Stargard Gubiński.

Po wojnie prochy ekshumowano i przeniesiono na cmentarze rodzinne i jenieckie w różnych miejscowościach kraju. Komendantem obozu był mjr Hans Ponto. Od września 1939 r. do grudnia 1940 r. więziono tu także dużą grupę byłych powstańców śląskich, których następnie Wehrmacht przekazał władzom politycznym.

We wrześniu 1969 r. z inicjatywy mieszkańców byłego powiatu lubskiego na terenie byłego obozu postawiony został pomnik ofiar Stalagu III B. Pomnik autorstwa Józefa Sarnowskiego jest wykonany z piaskowca. Na czołowej jego ścianie widnieje płaskorzeźba mieczy grunwaldzkich oraz słowa: "Ofiarom obozu w Gębicach".