W koprzywnickim Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu otwarto ciekawą wystawę ukazującą wojskowe mundury z różnych rejonów świata. Ekspozycję można oglądać do 16 marca.
Hełmy, czapki, i mundury w dziejach armii świata, to tytuł wystawy, na której prezentowanych jest ponad 60 różnych obiektów: 50 zostało wypożyczonych ze zbiorów Gołębia 5 Galeria Historycznych Militariów z Krakowa, pozostałe zostały udostępnione przez członków Grupy Historyczno-Eksploracyjnej „Wisła”. – Tworząc nasze mini muzeum zakładaliśmy nawiązywanie współpracy z innymi placówkami muzealnymi, galeriami celem organizowania wystaw tymczasowych, na których prezentowane były eksponaty pochodzące z ich zbiorów. Wystawa nosząca tytuł Hełmy, czapki i mundury w dziejach armii świata powstała dzięki nawiązaniu współpracy z krakowską Galerią Gołębia 5 i jej życzliwości, gdyż nieczęsto decyduje się na wypożyczenie swoich muzealiów. Tym bardziej jesteśmy wdzięczni. Prezentujemy nakrycia głowy pochodzące generalnie z okresu powojennego z różnych krajów oraz cztery mundury oficerskie i jeden podoficerski – mówił Krzysztof Pitra, dyrektor MGOKiS w Koprzywnicy. Wszyscy chętni poznania umundurowania, mają okazję zobaczyć np. czapkę żołnierza chilijskiego z II poł. XX wieku, czapkę oficera marynarki wojennej Brazylii z lat 40. XX wieku, hełm Adrian WZ 26 z I poł. XX wieku, hełm w siatce maskującej z lat 90. XX wieku stosowany podczas wojny z Irakiem, hełm polskiego pilota myśliwca MIG-21 z lat 70. ubiegłego stulecia, czy np. hełm WZ 56. żandarmerii wojskowej z czasu wojny wietnamskiej. Bogactwem zdobień i symboliką wyróżniają się nakrycia wojskowych z Ameryki Południowej. Są także mundury oficerskie z Łotwy, Szwecji, Szwajcarii, słynnej formacji amerykańskich sił zbrojnych – marines oraz mundur podoficerski polskich wojsk pancernych. Jak mówią organizatorzy, kiedy zwiedzający oglądają wystawę, to nasuwa się myśl, że nakrycie głowy jest najważniejszą częścią umundurowania żołnierza. Dlatego często stanowiło ono jedyny wyróżniający się element stroju. W trzech gablotach zgromadzono ponad 50 eksponatów. Celem wystawy jest zaprezentowanie różnorodności oraz przybliżenie historii wojskowych nakryć głowy. Trzeba podkreślić, ze duży wkład w zorganizowanie wystawy wnieśli członkowie Grupy Historyczno-Eksploracyjnej „Wisła” działającej przy koprzywnickim ośrodku kultury.
Ks. prałat dr Henryk Jagodziński – prezbiter diecezji kieleckiej, pochodzący z parafii w Małogoszczu, został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka, nuncjuszem apostolskim w Ghanie i arcybiskupem tytularnym Limosano. Komunikat Stolicy Apostolskiej ogłoszono 3 maja 2020 r.
Ks. Henryk Mieczysław Jagodziński urodził się 1 stycznia 1969 roku w Małogoszczu k. Kielc. Święcenia prezbiteratu przyjął 3 czerwca 1995 roku z rąk bp. Kazimierza Ryczana. Po dwuletniej pracy jako wikariusz w Busku – Zdroju, od 1997 r. przebywał w Rzymie, gdzie studiował prawo kanoniczne na uniwersytecie Santa Croce, zakończone doktoratem oraz w Szkole Dyplomacji Watykańskiej. Jest doktorem prawa kanonicznego.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Około trzech tysięcy wiernych z całej Jordanii odbyło 9 stycznia 26. doroczną pielgrzymkę do miejsca Chrztu Jezusa w pobliżu Jerycha. Popłynęło stamtąd wspólne pragnienie: aby ten rok stał się czasem trwałego i sprawiedliwego pokoju.
Modlitwy za Jerozolimę, za mieszkańców Gazy i za całą Ziemię Świętą wzniosły się z najniżej położonego punktu na ziemi, który dla wiernych chrześcijańskich jest jednak miejscem najbliższym niebu. W Jordanii, na wschodnim brzegu rzeki Jordan, kilka kilometrów od Jerycha, znajduje się miejsce Chrztu Jezusa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
