Józef z pewnością słyszał, jak rozbrzmiewały w synagodze, podczas modlitwy psalmami słowa, że Bóg Izraela jest Bogiem czułości, że jest dobry dla wszystkich a «Jego miłosierdzie ogarnia wszystkie Jego dzieła» (Ps 145, 9)”. Spróbujmy dzisiejszą Liturgię Słowa otwierać wraz ze św. Józefem kluczem czułej miłości.

Czuje czas

„Czas się wypełnił i nadchodzi już królestwo Boże! Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Miłość potrafi pięknie przeżywać każdy czas, bo tylko miłość „zna czas i chwile”. Miłość wie, że „czas jest krótki”, dlatego nie traci czasu. Piotr i Andrzej oraz Jakub i Jan rozpoznali czas miłości, dlatego „natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim”. Wyczucie czasu, do którego uzdalnia miłość, pozwala żyć dynamicznie, ale nie neurotycznie. Miłość wypełnia czas, dlatego nawet jeśli jest krótki, to pełen sensu i wyczucia.

Czule patrzy

„Bóg zobaczył wszystko, co uczynili i jak porzucili swoje złe postępowanie. Zlitował się więc Bóg nad nimi i nie zesłał na nich nieszczęścia, które im zapowiedział”. Bóg patrzy czule zarówno na Jonasza, jak i na mieszkańców Niniwy. Jezus, „przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, zobaczył Szymona i Andrzeja (...). A gdy uszedł nieco dalej, zobaczył Jakuba, syna Zebedeusza, i jego brata Jana”. Papież Franciszek we wspomnianym liście pisze: „Zły sprawia, że patrzymy na naszą kruchość z osądem negatywnym, podczas gdy Duch z czułością wydobywa ją na światło dzienne. Czułość jest najlepszym sposobem dotykania tego, co w nas kruche”. Tylko miłość potrafi patrzeć na zepsutą Niniwę z czułością i zmiłowaniem, co ratuje od potępienia. Czułe spojrzenie Boga może nawracać wzrok i serce Jonasza oraz każdego z nas.

Woła z wyczuciem

„Pójdźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi”. Miłość lubi pociągać i zapraszać do pięknego współżycia, ale nigdy nie zniewala. Mówiąc o św. Józefie, papież Franciszek pisze w liście Patris corde: „Tylko wówczas, gdy miłość jest czysta, jest naprawdę miłością. Miłość, która chce posiadać, w końcu zawsze staje się niebezpieczna, krępuje, tłumi, czyni człowieka nieszczęśliwym. Sam Bóg umiłował człowieka miłością czystą, pozostawiając mu nawet wolność popełniania błędów i występowania przeciwko Niemu”. Może w tym kontekście łatwiej pojąć następujące zdania: „Niech więc ci, którzy mają żony, tak żyją, jakby ich nie mieli. Ci, którzy płaczą, jakby nie płakali. Ci, którzy się cieszą, jakby się nie cieszyli. Ci, którzy kupują, jakby nie nabywali. Ci, którzy korzystają z tego świata, jakby z niego nie korzystali: bo przemija postać tego świata!”. Tylko miłość potrafi wyczuć, o co tutaj chodzi.