Informowanie o śmierci biskupa jest zawsze bardzo podniosłym wydarzeniem w życiu lokalnego Kościoła. Jednak przekazywanie w tym samym czasie wiadomości o śmierci dwóch biskupów związanych z jedną diecezją dzieje się niezwykle rzadko. Początek stycznia przyniósł nam właśnie takie doświadczenie.
Świętej pamięci bp Adam Dyczkowski zmarł 10 stycznia po godz. 6 rano, w Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze. W latach 1993 – 2007 był biskupem diecezjalnym zielonogórsko-gorzowskim. Urodził się 17 listopada 1932 r. w Kętach. Ukończył seminarium duchowne we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał 23 czerwca 1957 r. Tytuł doktora filozofii przyrody zdobył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1978 r. był biskupem pomocniczym we Wrocławiu, a od 1992 w Legnicy. W 1993 został przez Jana Pawła II powołany na biskupa zielonogórsko-gorzowskiego. 29 grudnia 2007 r. Benedykt XVI przyjął rezygnację bp. Dyczkowskiego i ten z początkiem 2008 r. przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze.
Świętej pamięci bp Antoni Stankiewicz był jednym z najwybitniejszych na świecie specjalistów prawa kanonicznego. Był kapłanem naszej diecezji. Urodził się 1 października 1935 r. w Oleszczenicach. Po wojnie wraz z rodziną zamieszkał w Jemiołowie. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Gorzowie. Święcenia kapłańskie przyjął 20 grudnia 1958 w gorzowskiej katedrze. Studiował prawo kanoniczne na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracował w sądzie biskupim i kurii w Gorzowie, a później w Trybunale Roty Rzymskiej. 31 stycznia 2004 został mianowany jej dziekanem przez Jana Pawła II, a Benedykt XVI w 2006 r. mianował go biskupem tytularnym. Był także konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa, członkiem Komisji dla Adwokatów, sędzią w Trybunale Apelacyjnym Państwa Watykańskiego, przewodniczącym Komisji Dyscyplinarnej Państwa Watykańskiego, członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych oraz członkiem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. 4 stycznia zmarł w Poliklinice Gemelli w Rzymie.
W zielonogórskim Archiwum Diecezjalnym powstaje Izba pamięci poświęcona osobie zmarłego bp. Adama Dyczkowskiego. W zależeniu miejsce to ma zgromadzić najważniejsze pamiątki po zmarłym pasterzu.
Prace przy urządzeniu izby jeszcze trwają. Ale jak zapewnia ks. Robert Kufel, dyrektor archiwum, miejsce to będzie otwarte dla każdego, kto będzie chciał poznać bliżej życie śp. bp. Adama Dyczkowskiego.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Narodowe Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu/facebook.com
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki nadał odznaczenia państwowe osobom zasłużonym w pielęgnowaniu pamięci o męczeństwa duchowieństwa polskiego w okresie II wojny światowej.
za zasługi w działalności na rzecz kształtowania postaw patriotycznych
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
