U progu nowego roku częściej niż zwykle myślimy o czasie. Tym, który minął, i tym, który jeszcze przed nami. Narzekamy, że wciąż go nam brakuje, nazywamy wielkim zwodzicielem, bo nieustannie, a niezauważalnie upływa i okrada nas z najlepszych chwil życia. Z wiekiem refleksja nad czasem staje się niemal naturalnie refleksją nad życiem. Naszym drogocennym życiem, którego z każdą chwilą, każdą sekundą mamy coraz mniej. Aż nadchodzi moment, gdy uświadamiamy sobie, że czas nie jest naszą własnością, że co najwyżej dostaliśmy go w darze. Czas ma nas, a nie my czas!
Czas jest – co oczywiste – własnością Boga i to On umieścił nas w tym właśnie, a nie innym przedziale czasowym. Odtąd dotąd i ani sekundy więcej.
Nie bez powodu święci Kościoła tak wysoko cenili sobie czas. Święty Bernardyn ze Sieny już w XIV wieku mówił, że czas jest tyle wart, ile sam Bóg. Królowa Anglii Elżbieta I powiedziała na łożu śmierci, że oddałaby całe królestwo za choćby jedną dodatkową godzinę życia.
Wejdźmy w nowy rok z nowym zapałem. Każdy początek, także nowego roku, wymaga, by stanąć obok Jezusa, naprzeciw tłumów, które odwracają się do Niego plecami, stają się obojętne na przekaz Jego Ewangelii. Mamy się dzielić żywą wiarą z tymi, dla których chrześcijaństwo stało się „nieistotną kwestią”, przeszłością często już zapomnianą.
W Niedzieli, której egzemplarz trzymają Państwo w rękach, piszemy nie tylko o upływającym czasie, nie tylko prognozujemy, co może się wydarzyć w 2020 r. Nowa odsłona Niedzieli oznacza w głównej mierze wejście w tematy bliższe codzienności człowieka wierzącego, jego trosk i dylematów, ale przede wszystkim determinacji w tym stawaniu obok Jezusa. Znajdą Państwo w najnowszym numerze m.in. dwie jakże odmienne historie życia – sędziwego mnicha z Tyńca i znanego restauratora. Mężczyźni ci opowiadają na naszych łamach o swojej wierze, wątpliwościach, chwilach radości i upadków. Arcybiskupa Wacława Depo zapytałem m.in. o to, dlaczego ludzie odchodzą z Kościoła i czego się spodziewa w nowym roku. Poradzimy też, jak ochronić dziecko przed złym wpływem mediów i internetu. A to zaledwie kilka z wielu tematów. Mocno ufam, że Niedziela stanie się dla Was skutecznym życiowym wsparciem i dobrym przewodnikiem na drogach wiary. Z taką nadzieją wchodzimy w nowy rok.
W nowym roku nawet Niedziela musi zmierzyć się z ekonomiczną rzeczywistością. Długo walczyliśmy o to, by nie podnosić ceny naszego pisma. Utrzymywaliśmy ją przez pięć ostatnich lat, mimo że rosły koszty papieru, druku i utrzymania redakcji. W tym roku podjęliśmy jednak decyzję o podniesieniu ceny Niedzieli do 6 zł.
Ufamy, że nasi Czytelnicy zrozumieją naszą sytuację, a my obiecujemy, że dołożymy starań, aby każdy następny numer Niedzieli dawał radość czytania i pomagał patrzeć oczami Ewangelii i Kościoła na naszą codzienność. Wszystkie zmiany i ubogacenie zawartości naszego pisma o nowe dodatki i działy niech będą zachętą do pozostania z nami.
Niezmiennie jesteśmy dłużnikami naszych Duszpasterzy, którzy pośród wielu obowiązków rozumieją misję ewangelizacji i realizują ją, upowszechniając czytelnictwo Niedzieli. Za wierność naszemu pismu składamy wielkie podziękowania.
Za wszystkich naszych Czytelników i kapłanów modlimy się od lat, odprawiając Mszę św. w każdą pierwszą sobotę miesiąca przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze.
Nasze narodowe DNA
Wielkie rzeczy działy się ostatnio w Polsce: 3 maja 2016 r. na Jasnej Górze, gdzie biskupi na nowo zawierzyli Naród Matce Bożej, i 8 maja 2016 r. w Krakowie na Skałce, dokąd w procesji z Wawelu dotarli w relikwiach święci z krakowskich ołtarzy, których losami historia Polski jest pisana. Jasna Góra to ołtarz i konfesjonał Narodu, tutaj najpełniej wyraża się polska, słowiańska, na wskroś maryjna dusza. Możemy powiedzieć, że maryjność to nasze narodowe DNA. Drogę do Jasnej Góry wydeptywali nam wielcy Polacy, na czele ze św. Janem Pawłem II oraz sługą Bożym kard. Stefanem Wyszyńskim. Kroczyli oni również królewskim traktem na Skałkę, gdzie w sposób szczególny obecna jest Polska, przede wszystkim przez ślady krwi św. Stanisława, który poniósł śmierć z ręki króla, bo bronił moralnego oblicza władzy państwowej. Abp Wojciech Polak 8 maja br. na Skałce w Krakowie przywołał słowa z poematu „Stanisław”, w którym Karol Wojtyła wskazał na swojego wielkiego poprzednika na stolicy biskupów krakowskich – „na człowieka, w którym ta ziemia ujrzała, że jest związana z niebem”, i podkreślił, że właśnie przez sakrament chrztu „jesteśmy związani z niebem”. Gdy słuchaliśmy tych słów na krakowskiej Skałce, wzrok wielu z nas spoczął na obecnej tam premier Beacie Szydło, która dzień wcześniej uczestniczyła w święceniach diakonatu swojego syna. W kategoriach szczególnej łaski i znaku z nieba można odczytać fakt, że premier polskiego rządu jest matką syna, który przygotowuje się do kapłaństwa.
Gdy mówimy o naszym narodowym DNA, przypomnijmy słowa prezydenta Andrzeja Dudy wypowiedziane 15 kwietnia 2016 r. przed Zgromadzeniem Narodowym w Poznaniu. Wskazał na wyjątkową rolę Jasnej Góry. Zauważył, że w roku 1050-lecia Chrztu Polski cywilizacyjny krąg chrześcijański wyznaczają nie tylko Ateny, Rzym i Jerozolima, ale też ośrodki takie jak m.in.: Gniezno, Poznań, Częstochowa. Prezydent RP odniósł się do jasnogórskiego zakorzenienia Polski, wskazując, że pieśń „Bogurodzica”, uważana za pierwszy nasz hymn narodowy, każdego dnia rozbrzmiewa przed Ikoną Matki Bożej Jasnogórskiej. Ta wypowiedź to kolejny sygnał, że Prezydent RP dobrze wie, co się dzieje na Jasnej Górze.
CZYTAJ DALEJ
Serce nie znosi próżni
Paweł toczy spór o to, kto jest dzieckiem Abrahama, i rozstrzyga go zdaniem-tezą: „ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama”. Dowód prowadzi z Pisma: „uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to policzone za sprawiedliwość” (Rdz 15,6). Abraham został usprawiedliwiony przed obrzezaniem i przed Prawem. Wiara jest starsza niż uczynki Prawa. Więcej, już w obietnicy „w tobie będą błogosławione wszystkie narody” Paweł czyta praewangelię. Pismo „przewidziało” usprawiedliwienie pogan z wiary i „wcześniej zapowiedziało Abrahamowi Ewangelię”. Antytezą błogosławieństwa wiary jest przekleństwo uczynków Prawa: „na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach wymaganych przez Prawo, ciąży przekleństwo”, bo Pwt 27,26 przeklina każdego, kto nie wypełnia wszystkiego. Logika jest bezlitosna. Prawo żąda całości, a całości nikt nie dźwiga. Kto więc buduje na własnym wykonaniu, buduje na fundamencie, który go oskarży. „A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że sprawiedliwy żyje dzięki wierze” (Ha 2,4), werset, który Paweł uczynił osią swojej teologii, a historia uczyniła osią sporów aż po Reformację. Rozwiązanie przychodzi w zdaniu o zamianie: „z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił - stawszy się za nas przekleństwem, bo napisane jest: Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie” (Pwt 21,23). Czasownik exēgorasen pochodzi z języka wykupu niewolników. Chrystus zapłacił cenę, wchodząc sam pod przekleństwo wiszących na drzewie. Cel jest podwójny: „aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha”. Dzisiejszy patron, Wincenty Kadłubek, biskup krakowski, który złożył urząd i wstąpił do cystersów w Jędrzejowie, jest ilustracją tej samej hierarchii. Godności i dzieła, także tak wielkie jak jego Kronika, matka polskiej historiografii i prawniczej kultury (to on przechował dla nas pojęcie rzeczypospolitej), nie są tytułem przed Bogiem. Tym tytułem pozostaje wiara, która pod koniec życia wybiera mniszą celę.
CZYTAJ DALEJ
