Porządkując notatki, natknąłem się na wiersz mojego syna - Tomasza.

Nastoletni autor tekstu zadaje pytania, które tak naprawdę powinniśmy zadać sobie wszyscy. Zanieczyszczenie środowiska, tj. powietrza, wody, gleby, osiągnęło taki poziom, że zagraża to nie tylko zdrowiu człowieka, ale i jego egzystencji. Mówienie o zdrowej żywności jest zwykłym nieporozumieniem. Tak naprawdę, wszystko jest - w mniejszym czy większym stopniu - zanieczyszczone. Snujemy śmiałe wizje odtworzenia dawno wymarłych zwierząt (np. mamutów), a każdego roku wymiera kilka gatunków fauny. Zmniejsza się ilość tlenu w atmosferze. Za kilkanaście lat lasy tropikalne, zwane słusznie płucami Ziemi, przestaną istnieć. Z beztroską i egoizmem szafujemy bogactwami naturalnymi i zasobami wody, tlenu... Jeden mieszkaniec Ameryki Północnej zużywa tyle wody, co cała afrykańska wioska. Naukowcy obliczyli, że gdybyśmy chcieli, aby cała ludność świata żyła na poziomie krajów najwyżej rozwiniętych, musielibyśmy mieć do dyspozycji cztery takie planety, jak nasza.
Uspokajamy się, że za naszego życia nic złego się nie stanie. Jeśli zło nastąpi, to kiedyś, w dalekiej przyszłości. Wiele jednak wskazuje na to, że mroczna przyszłość nie jest zbyt odległa. Czy zdajemy sobie w pełni sprawę, jaki los gotujemy przyszłym pokoleniom? Są to pytania, na które trzeba dzisiaj znaleźć odpowiedź. Jutro może być za późno, albo - co gorsze - jutra nie będzie w ogóle. Przynajmniej tu, na Ziemi.