Tradycją poprzednich lat Instytut Prawa Kanonicznego KUL zorganizował międzynarodową konferencję naukową, której obrady dotyczyły miłosierdzia jako świadectwa i działania na zewnątrz poprzez różne uczynki wobec bliźniego. Jak zaznaczył ks. prof. Ambroży Skorupa, dyrektor instytutu, „prawo ma bardzo dużo do zaoferowania w dziełach miłosierdzia”. Do udziału w dyskusji pod hasłem „Misericordia et ius. Kanoniczno-ekumeniczne aspekty miłosierdzia”, organizatorzy zaprosili przedstawicieli wielu dziedzin z zakresu prawa kanonicznego, których zadaniem było wyeksponowanie miłosierdzia na różnych płaszczyznach jego realizacji. Wśród prelegentów gościł m.in. ks. prof. Krzysztof Bieliński CSsR, który wygłosił referat dotyczący aspektów miłosierdzia w Piśmie Świętym. Powołując się na posynodalną adhortację apostolską „Amoris laetitia”, przypomniał, iż „miłosierdzie nie wyklucza sprawiedliwości i prawdy”. Prelegent wyjaśnił znaczenie Kazania na Górze, które w jego opinii nie jest pocieszeniem eschatologicznym, ale jest teraźniejszym wezwaniem. Zaznaczył, że „miłosierdzie jest ukoronowaniem prawa; miłosierdzia nie sposób przemilczeć”. Przywołując przypowieść o synu marnotrawnym, biblista przybliżył fundamentalny aspekt, w którym miłosierdzie styka się z przebaczeniem. Podkreślał, że „Jezus zrealizował dzieło miłosierdzia, płacąc za nie własną krwią na krzyżu”.

W pierwszej sesji naukowej głos zabrał bp Artur Miziński, który zaprezentował referat traktujący o wymiarze miłosierdzia w kościelnym prawie karnym. Jak zaznaczył, „prawo karne z miłosierdziem łączy kara widziana jako narzędzie duszpasterskie mające prowadzić wiernego do zbawienia”. Ksiądz Biskup nakreślił biblijne zasady miłosierdzia i podkreślał, że „Bóg, okazując nam miłosierdzie, oczekuje, że będziemy świadkami miłosierdzia w świecie”. Następnie wskazał na przejawy miłosierdzia w kościelnym prawie karnym. – Podstawową zasadą prawa jest sprawiedliwość oparta na poznanej prawdzie. Chrześcijańska sprawiedliwość jawi się w postaci miłości miłosiernej, która nie eliminuje sprawiedliwości – mówił. Jak wyjaśniał, kara jest środkiem mającym służyć poprawie sprawcy; ma doprowadzić do refleksji nad jego życiem, grzeszną postawą i popełnieniem grzechu, który jest określany mianem przestępstwa kanonicznego. Władza karania jest racją ostateczną, która ma znaczenie w wymiarze indywidualnym i społecznym. – Kościół prowadzi wiernych i zbawia przez duszpasterstwo, lecz gdy środki duszpasterskiej troski stają się niewystarczające, wtedy stosowana jest kara, która nie cechuje się automatyzmem, ale celowością – podkreślał.

W dalszej części konferencji wystąpił prof. Aitor J. Echave CMF, który mówił o miłosierdziu w działalności kapłanów zakonnych. Uczestnicy mogli również wysłuchać ks. prof. Leszka Adamowicza, który omówił zagadnienie miłosierdzia w dyscyplinie Katolickich Kościołów Wschodnich. Jako ostatni głos zabrał o. Zdzisław Klafka CSsR, który zwrócił uwagę na miłosierdzie w przekazie medialnym.