Podczas Wielkiego Postu 2014 Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji zaproponowała inicjatywę zatytułowaną „24 godziny dla Pana”. Polegała ona na zaproszeniu wiernych do skorzystania z sakramentu spowiedzi oraz z możliwości adoracji eucharystycznej w wybranych kościołach, bez przerwy przez dobę.
Nabożeństwo pokutne w Rzymie, które rozpoczynało akcję, celebrował papież Franciszek, który następnie sam przystąpił do spowiedzi, by potem udzielić rozgrzeszenia tym, którzy oczekiwali w kolejce do jego konfesjonału.
Inicjatywa ta została bardzo pozytywnie przyjęta w całym Kościele i wielu księży oraz biskupów prosiło o jej powtórzenie. Ojciec Święty przychylił się do tych próśb i polecił, aby co roku z piątku na sobotę przed IV niedzielą Wielkiego Postu była ona realizowana w całym Kościele. W związku z tym Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji ogłosiła, że w dniach 13-14 marca 2015 r. (piątek/sobota przed IV niedzielą Wielkiego Postu 2015) zostanie przeprowadzona akcja „24 godziny dla Pana”. Na temat zostały wybrane słowa z Listu do Efezjan: „Bóg bogaty w miłosierdzie” (2,4). Papież Franciszek rozpocznie celebrację pokutną w Bazylice św. Piotra, a następnie przez 24 godziny w wybranych kościołach będzie można skorzystać z sakramentu pojednania oraz adorować Pana Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. W Kościołach lokalnych biskupi i księża proszeni są o włączenie się w tę inicjatywę w jedności z Ojcem Świętym w sposób, który uznają za najbardziej odpowiedni.
(RV)
Rekolekcje Wielkopostne
Słudzy i prorocy Boga żywego
Zgodnie z wieloletnią praktyką, w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu 2015 – 22 lutego rozpoczęły się rekolekcje dla Papieża i jego współpracowników z Kurii Rzymskiej, które trwały do 27 lutego. Rekolekcje prowadził włoski karmelita – o. Bruno Secondin. Podobnie jak w roku ubiegłym zostały odprawione w Domu Boskiego Mistrza w miasteczku Ariccia pod Rzymem. Tegoroczne ćwiczenia duchowe odbyły się pod hasłem: „Słudzy i prorocy Boga żywego”. Na czas ich trwania zawieszone zostały papieskie audiencje prywatne i specjalne, łącznie ze środową audiencją ogólną.
Rekolekcjonista – o. Secondin to emerytowany profesor zwyczajny w zakresie współczesnej duchowości i podstaw życia duchowego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. W swych naukach zakonnik wykorzystał metodę lectio divina, polegającą na takim czytaniu Pisma Świętego wraz z modlitwą, które staje się wewnętrzną rozmową, w której, czytając – słucha się przemawiającego do nas Boga, zaś modląc się – odpowiada Mu się pełnym ufności otwarciem serca.
(KAI)
Modlitwa „Anioł Pański”
Słuchać i naśladować Jezusa
Słuchajcie Jezusa. To On jest Zbawicielem: naśladujcie Go – zaapelował papież Franciszek 1 marca br. w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański” na Placu św. Piotra w Watykanie. Dodał, że pójście za Jezusem zawsze prowadzi nas do szczęścia.
Reklama
Zauważył, że w drugą niedzielę Wielkiego Postu Kościół wskazuje nam cel drogi nawrócenia, a mianowicie udział w chwale Chrystusa, która jaśnieje na obliczu Posłusznego Sługi, który dla nas umarł i zmartwychwstał.
(RV)
Papieski profil na twitterze
Rekordowa liczba wejść
Już 19 mln internautów czyta regularnie krótkie wpisy Franciszka na jego profilu @Pontifex na Twitterze. Papieska Rada ds. Środków Społecznego Przekazu podała, że liczbę tę przekroczono 23 lutego br. Podkreślono, że w ostatnim okresie znacznie wzrosła liczba wejść z Polski. Papieskie tweety po polsku znalazły się na piątym miejscu wśród dziewięciu wersji językowych pod względem liczby czytających je.
Zdaniem Rady, wzrost ten może być spowodowany zbliżającymi się Światowymi Dniami Młodzieży, które odbędą się w Krakowie w lipcu 2016 r., z czym wiąże się większe zainteresowanie papieżem Franciszkiem.
Biskup Tadeusz Lityński udzielił święceń prezbiteratu diakonowi Łukaszowi Kozakiewiczowi. Uroczystość odbyła się 30 maja podczas Mszy św. w gorzowskiej katedrze.
Nowy prezbiter pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Głogowie. W tym ważnym momencie towarzyszyli mu bliscy, rodzina i przyjaciele. Zapytany, co ten moment dla niego oznacza, odpowiada: - Przyjęcie święceń kapłańskich przeżywam na dwóch poziomach: jako przyjęcie sakramentu święceń, czyli moment od którego będę realizował swoje chrześcijaństwo jako prezbiter, w kluczu duchowości kapłańskiej, sprawowania sakramentów i wypełniania obowiązków wynikających z święceń. Oraz na płaszczyźnie czysto egzystencjalnej czyli początku nowego etapu życia, w nowym miejscu, z nowymi obowiązkami, w innych warunkach niż zapewniało seminarium. Wszystko to nieustanne krąży w myślach, ale tak jak poprzednio mówiłem - jest to też wielka szkoła zaufania Bogu. W tej posłudze jakoś szczególnie dotyka mnie kwestia budowania Kościoła, poprzez życie parafialne, obecność w różnych grupach i wspólnotach i wynikająca z tego troska o jedność.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
