Ponad tysiąc osób pielgrzymuje z całej diecezji do Częstochowy. Na przełomie lipca i sierpnia wyruszyła Piesza Pielgrzymka Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej na Jasną Górę
W tym roku hasłem pielgrzymowania są słowa: „Matko, do Syna swego nas prowadź”, a główną intencją dziękczynienie za kanonizację Jana Pawła II oraz za 25-lecie koronacji obrazu Matki Bożej Rokitniańskiej. – Każdego dnia pielgrzymki przewodnicy grup będą głosić konferencje, oparte na nauczaniu św. Jana Pawła II, dotykając wielu spraw, o których podczas pontyfikatu mówił papież – wyjaśnia ks. Andrzej Wręczycki, przewodnik 32. Gorzowskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę. Pątnicy wyruszyli z Gorzowa 31 lipca, łączą się z grupami z Kostrzyna, Rzepina, Strzelec Krajeńskich, Świebodzina, Międzyrzecza i Sulechowa – razem ponad 400 osób.
Reklama
Także po raz 32. wyruszyła Piesza Pielgrzymka z Zielonej Góry. Pątnicy rozpoczęli swoje rekolekcje w drodze 2 sierpnia po porannej Mszy św. w konkatedrze. Wraz z grupami z Krosna Odrzańskiego i Gubina to także kilkaset osób. – Mam wielu przyjaciół w różnych wspólnotach, to również dla nich i w ich intencjach zamierzam iść i ponosić tę niełatwą pątniczą dolę. Widocznie to łaska od Boga, której nie zamierzam zmarnować. W tym roku to moja trzecia pielgrzymka. Pierwszą był wyjazd do Rzymu na kanonizację Jana Pawła II oraz czerwcowa piesza pielgrzymka z Warszawy do Gietrzwałdu – mówi Robert Chaszczewski z Zielonej Góry. – Nic tak nie umacnia i nie cementuje ludzkiej wiary, nadziei i miłości jak modlitwa w drodze do świętego miejsca – dodaje.
Tego samego dnia z Głogowa wyruszyła 34. Piesza Pielgrzymka Głogowska. – Idę na pielgrzymkę po raz ósmy. To dla mnie rekolekcje w drodze, w których zmagam się z różnymi trudnościami, to czas pokonywania siebie pod względem fizycznym i duchowym – mówi Adrian Nowicki z Głogowa. – Pielgrzymka to czas niesamowity, poznaję różnych ludzi, wspieramy się wzajemnie, pomagamy sobie, tak jak we wspólnocie – dodaje. Wraz z głogowianami poszli mieszkańcy Żar, Żagania, Lubska, Nowej Soli, Szprotawy i Nowego Miasteczka.
Uczestnicy głogowskiej pielgrzymki od swoich przewodników otrzymali buteleczkęz wodą święconą. Ma ona przypominać im o sakramencie chrztu, w nawiązaniu do hasła roku duszpasterskiego: „Wierzę w Syna Bożego”.
Zgodnie z tradycją, w trzecią niedzielę września, o godz. 12 spotkali się na Hali Turbacz przy Szałasowym Ołtarzu turyści, miłośnicy gór, przedstawiciele „Środowiska” z lat młodzieńczych ks. Karola Wojtyły oraz Fundacji Szlaki Papieskie. To w tym miejscu, 17 września 1953 r. nocował w szałasie wraz z grupą młodych fizyków i studentów (razem 12 osób) ks. Karol Wojtyła. Wędrowali oni z Suchej Beskidzkiej do Krynicy przez Turbacz i Prehybę. Tak wspomina nocną wyprawę na Turbacz jeden z jej uczestników, prof. Jerzy Janik: „Wyszliśmy wreszcie na halę przy tzw. Czole Turbacza. Stał tam wielki szałas pełen siana. Na wycieczkach Wujek odprawiał dla nas Mszę św. Tam, pod Turbaczem, powiedział: „- Wiecie co, w Kościele próbują wprowadzić elementy nowej liturgii. Jednym z tych elementów jest pozycja kapłana odprawiającego Mszę św., ma on mianowicie stać twarzą do wiernych. Zróbmy tak... W drzwiach szałasu umocowaliśmy deskę, dla wzmocnienia konstrukcji wsunęliśmy kopkę siana. Wujek stanął wewnątrz szałasu, twarzą do nas, przy desce, która stała się ołtarzem, a my na zewnątrz szałasu. »In nomine Patris» - zaczął po łacinie, bo na zmianę języka trzeba było poczekać jeszcze parę lat. I tak pod szczytem Gorców trwała Najświętsza Ofiara na chwałę Stwórcy otaczającej nas przyrody. W czasie Mszy św. pojawili się gospodarze z którejś z podgorczańskich wsi dla zebrania siana. Podeszli do naszego szałasu - kościoła i pobożnie uklękli”.
Była to prawdopodobnie pierwsza Msza św. odprawiana na polskiej ziemi twarzą do ludu, i to niemal 10 lat przed Soborem Watykańskim II. Dziś, w tym miejscu stoi Szałasowy Ołtarz, jako świadectwo i pamiątka tamtych wydarzeń. Ufundowali go i wybudowali górale z Zakopanego i Klikuszowej w 2003 r., odtwarzając fragment ściany dawnego szałasu w tym samym miejscu, gdzie stał, na polanie Jana i Franciszka Zapotocznych. Tuż obok szałasu postawiono głaz z pamiątkową tablicą wyjaśniającą wyjątkowy charakter tego miejsca.
W tegorocznej Mszy św. przy Szałasowym Ołtarzu, która kończy sezon letnich wędrówek Szlakami Papieskimi, wzięło udział ponad 300 osób. Przybyli pieszo i na rowerach. Byli strażacy ze sztandarem, pięknie śpiewała i grała kapela z Ludźmierza. Mszę św. o kanonizację Jana Pawła II oraz o to, by nauczanie papieskie weszło trwale w nasze życie, celebrowali ks. Stefan Misiniec z Kalwarii Zebrzydowskiej, ks. Józef Obłój z diecezji rzeszowskiej i ks. Jan Abrahamowicz ze Wzgórz Krzesławickich. W homilii ks. Misiniec przypomniał, że „oprócz podziwiania przyrody na szlakach górskich jest zawsze możliwość rozważania spraw głębszych. O tym wiele razy mówił Jan Paweł II, że w górach jest bliżej Boga, że w górach inaczej modli się człowiek”. Na zakończenie Mszy św. zebrani uczcili relikwie krzyża, który trzymał w ręku Ojciec Święty podczas swej ostatniej Drogi Krzyżowej, w Wielki Piątek 2005 r. Pielgrzymują w parafiach diecezji przemyskiej.
Wielki Post jest szczególnym czasem łaski, nawrócenia i powrotu do Boga. Kościół zaprasza nas, abyśmy poprzez modlitwę, post i jałmużnę przygotowali nasze serca na tajemnicę Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Ta nowenna została ułożona jako dziewięciodniowe duchowe przygotowanie do rozpoczęcia Wielkiego Postu. Każdy dzień prowadzi nas ku głębszemu rachunkowi sumienia, oczyszczeniu intencji i odnowieniu relacji z Bogiem. Nowennę można odmawiać indywidualnie lub we wspólnocie.
Na progu Wielkiego Postu, w przeddzień Środy Popielcowej, kapłani diecezji świdnickiej spotkali się w wałbrzyskim klasztorze sióstr Niepokalanek, by w modlitwie i refleksji nad liturgią na nowo odkrywać radość i odpowiedzialność swojego powołania.
Na spotkanie 17 lutego duchowieństwo zaprosił biskup świdnicki, który po wspólnej modlitwie w słowie wprowadzającym podzielił się refleksją o kapłańskim szczęściu. Przywołując rozmowę ze starszym kapłanem, podkreślił, że ksiądz nie może poprzestać na zwykłym „zadowoleniu”, ale powinien być człowiekiem autentycznie szczęśliwym, bo jak zaznaczył, ludzie potrzebują duszpasterza, który emanuje pokojem i radością. – Życzę, abyście w czasie Wielkiego Postu na nowo odkryli swoją misję i tożsamość kapłańską: kim jestem, do czego zmierzam, na czym buduję. Niech przynosi wam to wiele radości, głębokiej nadziei i pokoju, radości płynącej ze świadomości, że jestem człowiekiem wolnym, wolnym od grzechu. To jest najpiękniejsza radość – zachęcał kapłanów bp Marek Mendyk.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
