Reklama

Niedziela Częstochowska

Dla ludzi pracy

Być blisko ludzi pracy, zwłaszcza kobiet zatrudnionych w fabrykach – tego pragnęła sługa Boża Aniela Róża Godecka, kiedy w 1891 r. posłała siostry honoratki do Częstochowy.

Niedziela częstochowska 47/2021, str. VI

[ TEMATY ]

Częstochowa

honoratki

Archiwum Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi

Uczestniczki kursów krawieckich, Częstochowa 1936 r.

Uczestniczki kursów krawieckich, Częstochowa 1936 r.

Zgromadzenie Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi istniało zaledwie od trzech lat, a potrzeby były ogromne. Pod koniec XIX w. Częstochowa stanowiła ważny ośrodek Śląsko-Dąbrowskiego Okręgu Przemysłowego. W mieście przybywało fabryk i zakładów pracy, co w naturalny sposób przyciągało ludzi poszukujących zatrudnienia. Niestety, robotnikom i ich rodzinom nie zapewniano wówczas żadnej pomocy socjalno-bytowej.

Robotnice Boże

Matka Godecka już wiedziała, jak to wygląda. Doświadczenie pokazało, że trzeba wsparcia na kilku płaszczyznach: formacyjnej, edukacyjnej, a także medycznej i charytatywnej. We wszystkich tych dziedzinach siostry starały się wspierać ludność fabryczną, same dzieląc trudy pracy jako „robotnice Boże”, jak je nazywała sługa Boża. Trzeba pamiętać, że był to okres zaborów i wszelka działalność musiała pozostawać ukryta.

Reklama

Pierwsze wspólnoty powstały na terenie parafii św. Zygmunta. Siostry otworzyły tam kilka pracowni rękodzielniczych: wykonywały pudełka apteczne, pończochy, haftowały, szyły, zajmowały się introligatorstwem, a także biblioteką parafialną. Pozwalało to na kontakt z robotnicami, a tym samym na coraz lepsze poznawanie ich potrzeb.

Liczne dzieła

Stopniowo otwierano kolejne dzieła: internat dla robotnic, ochronkę dla dzieci i szwalnię (ul. Krakowska 24, 1891 – 1914), przytułki dla chorych robotnic (ul. Krakowska 12, 1896 – 1939 i ul. Wieluńska, 1896 – 1913, przeniesiony na ul. Ogrodową 35, istnieje do dzisiaj jako Zakład Opiekuńczo-Leczniczy), schronisko dla kobiet chorych na gruźlicę, internat dla dziewcząt, pracownię sztucznych kwiatów, pończoch, introligatornię (ul. Stara 15/Klasztorna 19, 1910-39), praca w szpitalach (ul. Narutowicza 30, 1909 – 2008, ul. Ciemna, 1914-39, ul. Jasna, 1919-53), dom generalny i formacyjny (ul. Klasztorna 19, od 1917 do dzisiaj), szkoły i kursy zawodowe dla dziewcząt (ul. Krakowska 24, 1919-24, ul. Klasztorna 19, 1921-24, ul. Narutowicza 30, 1931-35), księgarnię (ul. Krakowska 24, 1920-39), schronisko dla sierot (ul. Sobieskiego 32, 1932-34).

Od 1910 r., kiedy siostry zamieszkały w domu przy ul. Klasztornej 19, współpracują w wielu dziedzinach z ojcami paulinami na Jasnej Górze. Ponadto od chwili erygowania diecezji częstochowskiej zgromadzenie czynnie włącza się w wiele dzieł. W 1926 r. siostry podjęły pracę w Wyższym Seminarium Duchownym i były tam do 2009 r. W latach 1935-73 służyły w Domu Księży Emerytów, w latach 1964 – 2000 pracowały jako nauczycielki w Niższym Seminarium Duchownym. Ponadto od 1979 r. do 2013 r. kilka sióstr pracowało w wydawnictwie diecezjalnym „Regina Poloniae”.

Bogactwo miasta

Reklama

Rzecz jasna, wiele zmieniło się po II wojnie światowej. Sytuacja ustrojowa w Polsce mocno zweryfikowała dotychczasową działalność sióstr. Udało się utrzymać ciągłość pracy w przytułku dla chorych kobiet przy ul. Ogrodowej 35 (obecnie ZOL). Wielki wkład pracy siostry włożyły w katechezę dzieci i młodzieży, gdyż uczyły w wielu parafiach, a dzisiaj nadal katechizują w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Z pewnością wiele mogliby powiedzieć pacjenci częstochowskich szpitali, gdyby wiedzieli, że wśród personelu niektóre pielęgniarki to siostry honoratki.

Wymienione tu pokrótce miejsca i formy działalności sióstr to zaledwie skromny opis wielkiej pracy wykonywanej przez 130 lat. Trzeba jednak zaznaczyć, że przecież historię tworzą konkretni ludzie. To ich życie, dawane dobro, ofiarna praca i modlitwa stanowią prawdziwe bogactwo miasta i całego regionu częstochowskiego.

Na życzenie matki

To w Częstochowie, w domu przy ul. Klasztornej 19, ostatnie 20 lat życia spędziła sługa Boża Aniela Róża Godecka. Ona posyłała siostry do posług, o których tutaj mowa. Jej pełne miłości serce wspominała po latach jedna z wychowanek sióstr, Natalia: „W kwietniu 1929 r. zginął w wypadku mój ojciec. Zostało nas z mamą czworo rodzeństwa. Była bieda. Dwie siostry starsze pojechały na roboty do Niemiec, a mnie przyjęła matka Aniela Róża Godecka na mieszkanie i uczęszczanie do szkoły w Częstochowie. Na koszt sióstr honoratek przebywałam w domu zgromadzenia, w którym była sługa Boża, od września 1929 r. do lipca 1934 r. Wiem, że okazano mi tę pomoc na wyraźne życzenie i polecenie matki Anieli Róży. Dzięki temu nie byłam ciężarem dla mamy (byłam na całkowitym utrzymaniu sióstr: mieszkanie, ubranie, jedzenie, pomoce szkolne) i mogłam ukończyć szkołę podstawową. (...) Widziałam też wtedy, jak matka Aniela Róża i z nią siostry pomagają wielu ubogim, potrzebującym. Codziennie 20-30 osób przychodziło na obiady, a na święta dostawali jeszcze paczki. Ja sama do szkoły na drugie śniadanie otrzymywałam drugą bułkę dla biedniejszej koleżanki, którą czasem też przyprowadzałam na obiad”.

Podobne fakty wspomina Krystyna, która uczęszczała na lekcje katechizmu do domu sióstr przy ul. Klasztornej 19 w Częstochowie: „Sama uczestniczyłam w lekcjach katechizmu prowadzonych przez jedną z sióstr honoratek. Nasza grupa liczyła około 12 osób. Siostry często dawały nam coś do jedzenia, a niektóre dzieci z naszej grupy miały zapewnione codzienne obiady. (...) Biedni, bezrobotni i dotknięci różnymi niepowodzeniami zawsze mogli liczyć na pomoc duchową i materialną”.

Niemierzalny rodzaj obecności

Praca dla ludzi pracy i wraz z nimi to jednak nie wszystko, co siostry honoratki czynią od 130 lat dla Częstochowy. Jest jeszcze jeden rodzaj obecności, którego nigdy nie da się zmierzyć. To modlitwa i cierpienie, codziennie ofiarowywane w intencjach tutejszych mieszkańców. Rąbka tajemnicy pod tym względem uchyliła w swoich notatkach sługa Boża s. Hilaria Emilia Główczyńska, która w latach 1917-30 służyła chorym m.in. w szpitalach na ul. Jasnej i ul. Ciemnej. Opisała ona walkę duchową, którą siostry pielęgniarki toczyły o zbawienie wieczne jednego z pacjentów: „Po Komunii św. dziękowałam Panu Jezusowi za jednego grzesznika, który był u spowiedzi, jak miał 10 lat, a tak przez całe życie nie chodził. Po parę razy wracał do szpitala jako chory na płuca i w żadnym roku nie dał się namówić do spowiedzi. Kochane siostry nasze z bólem serca na to patrzyły, nic nie mogły zaradzić, jak tylko modliły się. I wejrzał Pan Bóg na prośby i drogi grzesznik dał się namówić do spowiedzi, i z wielkim żalem wyspowiadał się. O, któż jak Bóg, który wszystkim i każdemu może zaradzić” (Notatnik duchowy, Zeszyt III, s. 85-86).

Wyjść lepszym

Wzruszający jest widok, kiedy do furty domu generalnego przychodzą dawni wychowankowie, aby odwiedzić swoje nauczycielki, często już bardzo schorowane i podeszłe w latach. Niektórzy nawiedzają groby znajomych sióstr na cmentarzu, inni modlą się, ofiarowując za nie Msze św. Nie sposób poznać wszystkich tych osób i ich historii. Pozostaje wdzięczność Bogu za wszelkie dobro, jakie zechciał uczynić i nadal czyni przez posługę sióstr honoratek w Częstochowie. Być może jest to owoc modlitwy zanoszonej przez wstawiennictwo Anieli Róży Godeckiej przy otwieraniu każdej nowej placówki: „ (...) żeby w domu tym nikt nie popełnił grzechu, nawet powszedniego, dobrowolnie, żeby każdy, co wejdzie do niego, wyszedł lepszym, niż wszedł i żeby wszyscy, którzy mają w nim umrzeć, mieli śmierć szczęśliwą” (Autobiografia, s. 378).

2021-11-16 11:34

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Siostry honoratki i KSM zapraszają na wielkopostne Drogi Krzyżowe

Już od jutra - 17 lutego ruszają cotygodniowe Drogi Krzyżowe, na które zapraszają siostry honoratki i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej.

Jak możemy przeczytać na stronie internetowej KSM-u:

CZYTAJ DALEJ

Alicja z krainy dobra

Niedziela Ogólnopolska 51/2019, str. 52-54

[ TEMATY ]

miłosierdzie

wolontariat

Klaudia Zielińska

Nie lubi mówić o sobie. Unika udzielania wywiadów. Ratuje ludzi od śmierci, głodu, cierpienia i chorób. Misjonarka w Kenii i Tanzanii. Nazywana przez bliskich „Aniołem Afryki” lub „Matką Teresą z Polski”.

Krzysztof Tadej: Trzy lata temu w wywiadzie dla tygodnika Niedziela powiedziała Siostra m.in.: „Kiedyś pojechałam do jednej z wiosek. Witałam się z ludźmi i nagle usłyszałem dziwny pisk. Spytałam: «Co to takiego?». Wskazano mi jeden z domów. Wczołgałam się, bo nie było drzwi. Zobaczyłam dziecko leżące na liściach od banana. Piszczało z bólu. W jego uchu zagnieździły się robaki i wyjadały błonę bębenkową. Obok leżała matka i nie miała siły wstać. Umierała z głodu. Udało się uratować dziecko i matkę w ostatniej chwili”. Opowiadała Siostra również o innych dramatycznych sytuacjach w kenijskiej miejscowości Laare. Czy od tego czasu sytuacja się poprawiła?

CZYTAJ DALEJ

Co się wydarzy na terenie archidiecezji wrocławskiej? [21-23 stycznia 2022]

2022-01-19 12:00

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

W najbliższy weekend zaplanowanych jest wiele interesujących wydarzeń. W jednym artykule postaramy się umieścić informację o spotkaniach z terenu archidiecezji wrocławskiej (21-23 stycznia 2022)

Jeśli jest wydarzenie, o którym nie wspomnieliśmy - prosimy, aby nas informować na maila: wroclaw@niedziela.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję